บทที่ 33

ทั้งคู่หามร่างหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ขึ้นมาแล้วโยนลงไปในลำธาร

หลังจัดการทั้งหมดนี้เสร็จ เจี่ยนอันอันก็แสดงท่าทางประหวั่นลนลานออกมาแล้ววิ่งไปยังสถานที่ที่ทุกคนพักผ่อนกันอยู่

นางวิ่งพลางร่ำร้องเสียงดัง “แย่แล้ว หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ตกน้ำ รีบมาช่วยคนเร็วเข้า!”

ฉู่อันเจ๋อโคจรกำลังภายใน เขาแตะปลายเท้าเบาๆ ก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ได้แล้ว

พรางตัวท่ามกลางใบไม้ คนข้างล่างยากจะค้นพบการดำรงอยู่ของเขา

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นได้ยินเสียงตะโกนของเจี่ยนอันอันดังมาแต่ไกล

พวกเขาล้วนผุดลุกพรวดพราด

เมื่อเจี่ยนอันอันวิ่งกลับมาถึงจุดพักผ่อน นางเอ่ยเสียงกระหืดกระหอบว่า “รีบ...รีบไปช่วยหัวหน้าของพวกเจ้าเร็วเข้า”

หานซื่อเห็นว่ามีแค่เจี่ยนอันอันกลับมาคนเดียว นางยังพร่ำบอกให้พวกเขาไปช่วยหัวหน้า

เขาก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวมาถึงตรงหน้าเจี่ยนอันอัน ชักกระบี่จากหว่างเอวมาขวางไว้เหนือลำคอของนาง

“พูดมา เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ หัวหน้าของพวกข้าเล่า?”

เจี่ยนอันอันแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา นางสั่นสะท้านไปทั้งตัว “หัว...หัวหน้าเขาตกน้ำไปแล้ว พวกเจ้ารีบไปช่วยเขาเร็วเข้า ชักช้ากว่านี้จะไม่ทันการแล้วนะ”

หานซื่อขมวดคิ้วแน่น เขากล่าวกับเจี่ยนอันอันด้วยสีหน้าเย็นชา “นำทาง!”

เจี่ยนอันอันไม่ได้พูดอะไรอีก นางหมุนตัวเดินกลับไปทางริมลำธารอีกครั้ง

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นทิ้งคนเฝ้าเหล่าผู้ถูกเนรเทศไว้เพียงสองคน

คนอื่นๆ ตามเจี่ยนอันอันตรงมายังริมลำธาร

หลังจากเหล่าคนสกุลฉู่ได้ยินคำพูดของเจี่ยนอันอัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าในใจนึกยินดีแค่ไหน

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ที่คอยหาเรื่องพวกเขา ทั้งยังไม่ยอมหาน้ำและอาหารให้พวกเขาตลอดทางตกน้ำหรือนี่

ถ้าเขาจมน้ำตายไปเลยก็ยิ่งดี แบบนั้นคงสะใจทีเดียว!

ฉู่จวินสิงที่ตอนแรกไม่พอใจที่เจี่ยนอันอัน ‘ไม่รักษาคุณธรรมสตรี’ ตอนเห็นเจี่ยนอันอันวิ่งกลับมาก็ไม่เห็นว่าอาภรณ์บนร่างนางไม่เรียบร้อย