บทที่ 35

ตอนหัวหน้าจากไปพร้อมกับเจี่ยนอันอัน หานซื่อมองเห็นความกระสันในแววตาของเขา

ตอนนั้นหานซื่อก็เดาได้แล้วว่าหัวหน้าคงปรารถนาในความงามของเจี่ยนอันอัน

หัวหน้าคงคิดจะพาเจี่ยนอันอันมาที่นี่เพื่อขืนใจนาง

เห็นหานซื่อไม่พูดไม่จา เจี่ยนอันอันก็แค่นเสียงเย็นชาทีหนึ่ง

นางกล่าวต่อว่า “จากที่เจ้าพูด ข้ายังต้องนำยาถอนพิษมาช่วยคนที่คิดจะทำมิดีมิร้ายข้าด้วยงั้นหรือ?”

วาจาของเจี่ยนอันอันทำให้ทหารรักษาพระองค์บริเวณนั้นมองไปทางหัวหน้าที่สิ้นลมไปนานแล้วเป็นตาเดียว

มือที่กุมด้ามกระบี่ของพวกเขาก็ปล่อยลงมาด้วยเช่นกัน

ถึงหานซื่อจะสนิทสนมกับหัวหน้า แต่เขาก็รู้ว่าการข่มขืนนักโทษเนรเทศคนหนึ่งเป็นเรื่องไร้ยางอายมากเพียงใด

นับประสาอะไรกับที่เขายังเคยเกลี้ยกล่อมหัวหน้าว่าอย่ามัวเมาในนารี

แต่หัวหน้าไม่เคยฟังคำแนะนำของเขา

ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า หัวหน้าได้รับผลจากการกระทำของตัวเองจนตัวตายเพราะพิษงู

ส่วนทหารรักษาพระองค์ที่ควบคุมนักโทษเนรเทศมาอย่างพวกเขาก็พลอยสูญเสียผู้นำไปด้วย

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นตกลงสู่ความสับสนกระวนกระวายใจอีกครา

ทุกคนถกกันขึ้นมาอีกครั้งว่า

“หัวหน้าตายแล้ว ต่อจากนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?”

“ยังจะทำอันใดได้ ก็ต้องเลือกหัวหน้าคนใหม่สักคนน่ะสิ”

“ความคิดนี้ไม่เลว ข้าสนับสนุนให้เลือกหัวหน้าคนใหม่”

ทหารรักษาพระองค์มัวแต่หารือกันว่าจะเสนอใครเป็นหัวหน้าคนใหม่

ไม่มีใครสังเกตที่เท้า รวมถึงหานซื่อด้วยเช่นกัน

ทันใดนั้น หานซื่อพลันรู้สึกว่าข้อเท้าเจ็บจี๊ดขึ้นมา

เขาก้มหน้ามอง งูพิษตัวลายพร้อยตัวหนึ่งกำลังอ้าปากกัดข้อเท้าเขา

เขาตระหนกจนหน้าซีด แทงกระบี่ใส่ร่างงูพิษ

งูพิษลายพร้อยตัวนั้นร้องเสียงดัง ปากคลายออก ตวัดร่างพันรอบกระบี่