บทที่ 36

เจี่ยนอันอันถาม “เจ้ามีนามว่าอะไร เป็นทหารรักษาพระองค์มากี่ปีแล้ว?”

หานซื่ออึ้งไป แต่เขายังคงตอบตามความจริง “ข้ามีนามว่าหานซื่อ เป็นทหารรักษาพระองค์มาได้เจ็ดปีแล้ว”

เจี่ยนอันอันพยักหน้า ในใจใคร่ครวญแผนการหนึ่งขึ้นมาได้

นางเอ่ยกับหานซื่อว่า “ข้ารู้สึกว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์เที่ยงธรรม ก่อนหน้านี้เจ้ายังเคยให้น้ำข้ามาสองถุง เพื่อตอบแทนเจ้า ข้าคิดจะเสนอเจ้าเป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์”

หานซื่อได้ยินอย่างนั้นก็นิ่งอึ้งอยู่กับที่

“เจ้าพูดล้อเล่นกับข้างั้นรึ เจ้าจะเสนอให้ข้าเป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์?”

ตำแหน่งหัวหน้าทหารรักษาพระองค์มีแต่ต้องให้ทหารรักษาพระองค์ด้วยกันคัดเลือกมาเท่านั้น

นางซึ่งเป็นนักโทษที่ถูกเนรเทศคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาเสนอเขาเป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์

เจี่ยนอันอันมองหานซื่อพลางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “หากข้าบอกว่าข้ามีความสามารถพอที่จะเสนอชื่อเจ้าเป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์เล่า วันหน้าเจ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร?”

หานซื่อก้มหน้า หลังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ตอบว่า “หากข้าได้เป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์จริงๆ ต่อไปหากมีอะไรเรียกใช้ข้า ข้าย่อมจะช่วยเหลือโดยไม่อิดออด”

เจี่ยนอันอันรอประโยคนี้จากเขานี่เอง

นางดูออกว่าหานซื่อเข้ากับทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ ได้ไม่เลวเลย

นอกจากนี้ เขายังสุขุมเยือกเย็นกว่าทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น

เมื่อครู่เขาสามารถค้นพบพิรุธได้เร็วขนาดนั้น แสดงให้เห็นว่าเขาเฉลียดฉลาด ทั้งยังเชี่ยวชาญในการวิเคราะห์ไตร่ตรอง

ถ้าเสนอให้เขาเป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ ทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ จะต้องเต็มใจเชื่อฟังเขาแน่นอน

นอกจากนี้ ในอนาคตนางจะต้องได้ใช้งานหานซื่อในสักวัน

เจี่ยนอันอันประคองหานซื่อเดินกลับไปยังจุดพักผ่อน

เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงจุดพักผ่อน ทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามาหา

ทุกคนยินดีมากที่หานซื่อรอดชีวิตกลับมาได้

“พี่หาน ท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

“นั่นสิ เมื่อครู่พี่หานถูกงูพิษกัด ข้ายังกลัวว่าจะไม่ได้เห็นท่านอีกแล้ว”

“เจ้าพูดจาไม่เป็นก็หุบปากไปซะ พูดอย่างกับว่าพี่หานจะตายอย่างนั้นแหละ”