บทที่ 37

ผ่านไปไม่นาน น้ำร้อนก็ถูกยกมา

เจี่ยนอันอันนำยาถอนพิษมาละลายในน้ำ

นางฉีกผ้าจากบนร่างทหารรักษาพระองค์ผู้นั้นมาชิ้นหนึ่ง จุ่มจนชุ่มแล้วนำมาเช็ดปากแผลให้เขา

เมื่อผ้าชุบน้ำยาเช็ดไปบนปากแผล ปากแผลก็มีฟองสีขาวฟอดขึ้นมาทันที

หลังฟองสีขาวหายไป ปากแผลก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว กระดูกโผล่มาให้เห็น

ทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็อดจะสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บไม่ได้

พวกเขามุงอยู่รอบๆ มองดูเจี่ยนอันอันช่วยรักษาสหายของพวกตน

หานซื่อก็นั่งอยู่ข้างๆ คอยมองเจี่ยนอันอันตาไม่กะพริบ

น้ำในอ่างเปลี่ยนเป็นน้ำเลือดสีดำอย่างรวดเร็ว

หลังเจี่ยนอันอันโยนเศษผ้าชิ้นนั้นทิ้งไปแล้ว ก็โรยผงยาใส่ปากแผลอีกครั้ง

นางเงยหน้าขึ้นกล่าวกับทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น “ใครมีผ้าสำหรับพันแผลบ้าง?”

ในไม่ช้าก็มีทหารรักษาพระองค์คนหนึ่งนำผ้าป่านสีขาวมาส่งให้เจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันพันแผลให้ทหารรักษาพระองค์ที่ถูกงูกัดผู้นั้นเสร็จ นางก็ให้เขากินยาถอนพิษหนึ่งเม็ด

กินยาถอนพิษติดต่อกันสองเม็ด บวกกับกรีดเนื้อเน่าที่มีพิษทิ้งให้เขา

ชีวิตของทหารรักษาพระองค์ผู้นี้ก็นับว่ารักษาไว้ได้แล้ว

เจี่ยนอันอันลุกขึ้นยืน กล่าวกับทุกคนว่า “อีกหนึ่งชั่วยามให้หลัง เขาก็สามารถฟื้นขึ้นมาได้แล้ว งูพิษที่กัดเขามีพิษร้ายแรงมาก โชคดีที่ข้ากรีดเนื้อเน่าทิ้งไปให้แล้ว ขาข้างนี้ก็นับว่ารักษาไว้ได้”

เหล่าทหารรักษาพระองค์ได้ยินคำพูดของเจี่ยนอันอัน หัวใจที่ค้างเติ่งของพวกเขาค่อยปล่อยวางลงได้เสียที

เจี่ยนอันอันเห็นว่าตรงนี้ไม่มีธุระของตนอีกแล้ว ก็จะกลับไปนั่งข้างกายฮูหยินใหญ่

เหล่าทหารรักษาพระองค์เห็นดังนั้นก็ก้าวมายืนเรียงแถวตรงหน้าเจี่ยนอันอัน

พวกเขาพูด “คุณหนูใหญ่เจี่ยนโปรดหยุดก่อน!”

เจี่ยนอันอันมองไปทางคนเหล่านั้นแล้วถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย “พวกเจ้ายังมีเรื่องอะไรอีก?”