บทที่ 40

ฉู่จื่อซีเงียบมากจริงๆ เจี่ยนอันอันจึงไม่เคยสังเกตเขาอย่างจริงๆ จังๆ

สายฟ้าสว่างวาบอีกครา ทำให้ใบหน้าของฉู่จื่อซีชัดเจนขึ้นมา

เจี่ยนอันอันค่อยสังเกตว่าสีหน้าของฉู่จื่อซีไม่สู้ดีนัก ค่อนข้างจะหมองคล้ำ

นางนั่งยองลงมากุมมือฉู่จื่อซีพลางเอ่ย “จื่อซีเด็กดี ให้ข้าจับชีพจรหน่อยได้หรือไม่?”

ฉู่จื่อซีหันหน้าไปมองฟางอิ๋งมารดาของตนเอง

ฟางอิ๋งพยักหน้าให้เขา ฉู่จื่อซีค่อยยื่นมือน้อยออกมาข้างหนึ่ง

เจี่ยนอันอันแย้มยิ้มให้ฉู่จื่อซี คิดในใจว่าเด็กคนนี้ว่าง่ายดีจริงๆ

นางเริ่มจับชีพจรให้ฉู่จื่อซี

ครั้นได้จับชีพจร คิ้วของเจี่ยนอันอันก็ขมวดแน่นขึ้นทุกที

ใบหน้าที่เดิมทียิ้มแย้มก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

ฟางอิ๋งเห็นเช่นนั้นก็รีบถามว่า “เป็นอะไรไป ร่างกายจื่อซีลูกข้ามีปัญหาหรือ?”

คำพูดของนางดึงดูดความสนใจของญาติคนอื่นๆ

ฉู่จวินสิงก็มองมาทางนี้ด้วยเช่นกัน

ฉู่จวินหลุนหมุนล้อรถเข็นตรงมาทางนี้

เจี่ยนอันอันวางมือฉู่จื่อซีลง เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “มีปัญหาจริงๆ”

คำพูดของนางทำให้จิตใจฟางอิ๋งเขม็งเกลียวขึ้นมา

“ลูกข้าป่วยเป็นอะไรหรือ?” ฟางอิ๋งรีบร้อนถาม

นางประจักษ์ในความสามารถของเจี่ยนอันอันแล้ว ทราบว่าอีกฝ่ายใช้พิษเป็น และยังประจักษ์ในวิชาแพทย์ของเจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันกล่าวเช่นนี้ก็แสดงว่าร่างกายของฉู่จื่อซีจะต้องมีปัญหาแน่นอน

เจี่ยนอันอันกล่าวออกมาต่อหน้าฉู่จื่อซี “จื่อซีถูกวางยาพิษ ทั้งยังเป็นพิษร้ายแรงชนิดออกฤทธิ์ช้า ตอนนี้เขาไม่พูดจา ทั้งยังไม่ได้ยิน แสดงว่าพิษโจมตีถึงศีรษะแล้ว ถ้ายังไม่ได้รับการรักษา เกรงว่าอีกไม่นาน เขาก็จะเป็นอัมพาตทั่วร่าง สุดท้ายจะกลายเป็นมนุษย์ผัก”

คำพูดช่วงแรกของเจี่ยนอันอัน ทุกคนยังสามารถฟังเข้าใจ

แต่พอถึงคำว่า ‘มนุษย์ผัก’ ทุกคนกลับฟังไม่เข้าใจเสียแล้ว

ฉู่จวินหลุนถาม “ช่วยอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้ได้หรือไม่ มนุษย์ผักคืออันใดกันแน่?”

เจี่ยนอันอันจึงตระหนักว่าตนเองพูดผิดไป