บทที่ 41

ฉู่จวินสิงที่ไม่ได้เอ่ยวาจามานานข่มความเจ็บปวดเอาไว้ แล้วกล่าวขึ้นว่า “พิษนี้พอจะมีทางแก้หรือไม่?”

เพียงหนึ่งประโยคนี้ก็ทำให้ความหวังของทุกคนถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง

เหล่าสมาชิกจวนเยียนอ๋องล้วนหันไปมองเจี่ยนอันอันด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เจี่ยนอันอันตรวจชีพจรของฉู่จื่อซีอีกครั้ง

ในวัดร้างพลันเงียบสนิท แม้กระทั่งกองทหารรักษาพระองค์ยังหยุดพูด

พวกเขาต่างจับจ้องไปยังเจี่ยนอันอันเพื่อรอฟังคำตอบจากนาง

หลังจากตรวจชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง นางถึงได้กล่าวขึ้นว่า “แม้พิษนี้จะเป็นพิษเรื้อรังที่ร้ายแรง แต่ข้ามีวิธีแก้ได้”

คำนี้ทำให้ใบหน้าของเหล่าญาติพี่น้องได้คลายความกังวลและเผยรอยยิ้มเบาใจออกมา

หัวใจของทุกคนที่เคยหนักอึ้งก็เบาลงทันที

พวกเขาล้วนเชื่อมั่นในเจี่ยนอันอัน หากนางกล่าวว่าสามารถรักษาได้ ก็ย่อมเป็นจริงตามนั้น

ฉู่จวินหลุนเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ว่าวิธีใดก็ตาม ขอแค่เจ้ารักษาบุตรข้าให้หายดี ต่อให้ต้องแลกด้วยเลือดของข้า ข้าก็ยินดี”

เจี่ยนอันอันโบกมือเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ไม่จำเป็นถึงเพียงนั้น ข้าจะใช้วิธีอื่นเพื่อรักษาร่างกายของจื่อซี”

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนาอยู่ จู่ๆ ฉู่จื่อซีก็เบิกตากว้าง

ร่างเล็กของเขาบิดเกร็งอย่างเจ็บปวด ปากพยายามจะร้องแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

มือน้อยๆ กำชายเสื้อของเจี่ยนอันอันแน่นราวกับหาที่ยึดเหนี่ยว ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

“เกิดอะไรขึ้น?” ฟางอิ๋งเอ่ยด้วยน้ำเสียงตระหนกพลางรีบยื่นมือไปกดร่างของฉู่จื่อซี

แต่ฉู่จื่อซีในอ้อมกอดของนางยังคงชักกระตุกไม่หยุด ไม่ว่าจะกดอย่างไรก็ไม่สามารถห้ามได้

ฉู่อันเจ๋อรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับฉู่จวินหลุน ทั้งสองช่วยกันกดร่างของฉู่จื่อซีอย่างสุดแรง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดจู่ๆ เขาถึงได้ชักกระตุกเช่นนี้?”

ฉู่อันเจ๋อกล่าวด้วยสีหน้าสงสัย เขาไม่เคยเห็นหลานชายเป็นเช่นนี้มาก่อน

เจี่ยนอันอันเห็นดังนั้นจึงรีบหยิบเข็มเงินออกมาจากห้วงมิติ

นางกล่าวกับฉู่จวินหลุนและฉู่อันเจ๋อว่า “พิษกำเริบขึ้นแล้ว พวกท่านช่วยกันกดร่างเขาไว้ อย่าให้เขาขยับได้”