บทที่ 42

เจี่ยนอันอันกล่าวจบ ก็ถือถุงน้ำเดินกลับไปนั่งยังตำแหน่งเดิม

นางหาได้ส่งคืนถุงน้ำให้หานซื่อไม่ และหานซื่อเองก็ไม่ได้เอ่ยปากขอคืน

เพราะเขายังมีถุงน้ำอีกหลายใบที่ใส่น้ำจนเต็ม เพียงพอให้ดื่มสำหรับตลอดการเดินทาง

ส่วนน้ำถุงนั้นก็เก็บไว้ให้เป็นของเด็กน้อยใช้รักษาโรคไปเถิด

เจี่ยนอันอันนั่งลงได้ไม่นาน ก็ปรากฏร่างสองร่างเข้ามาใกล้นาง

เมื่อเจี่ยนอันอันหันไป นางเห็นฉู่อันเจ๋อแบกฉู่จวินสิงมาถึงข้างกาย

นางไม่ได้ใส่ใจฉู่จวินสิงเลย เพราะในยามนี้นางไม่ได้มีกะจิตกะใจจะพูดคุยกับเขา

ฉู่จวินสิงเห็นท่าทีเช่นนี้ของเจี่ยนอันอัน เขาอ้าปากเหมือนจะกล่าววาจา แต่สุดท้ายกลับไม่รู้ว่าจะพูดสิ่งใดออกมา

ฉู่อันเจ๋อรู้สถานการณ์ดี จึงผละไปคุยกับมารดาของตนแทน

ทั้งสองคน คนหนึ่งนั่ง อีกคนหนึ่งนอน ต่างจมอยู่ในความเงียบงัน

ภายนอกฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่ว เสียงเม็ดฝนกระทบชายคาดัง ‘เปาะแปะ’ อย่างต่อเนื่อง

ในขณะนั้นเอง ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเจี่ยนอันอัน

ภาพนั้นคือภาพที่พวกเขากำลังจะเดินทางออกจากเมืองเฉาซานในวันพรุ่ง เพื่อมุ่งหน้าสู่ตีนเขาแห่งหนึ่ง

เมื่อข้ามเขาลูกนั้นไป เดินต่ออีกหนึ่งวัน ก็จะถึงจุดหมายปลายทาง ซึ่งก็คือเมืองอินเป่ย

แต่ในระหว่างที่พวกเขากำลังเดินทางขึ้นเขา จู่ๆ ก็มีกลุ่มโจรภูเขาปรากฏตัวขึ้น

ในมือของหัวหน้าโจรนั้นถือดาบใหญ่ เตรียมจะปล้นพวกเขา

แต่ทว่าครานี้ เหล่าทหารรักษาพระองค์ไม่ได้ยืนมองอยู่เฉยๆ เช่นครั้งก่อน พวกเขาลงมือร่วมต่อสู้กับโจรภูเขาด้วย

กองทหารรักษาพระองค์นับสิบคนถูกโจรภูเขาสังหาร หานซื่อเองก็ได้รับบาดเจ็บ

ภาพนั้นสิ้นสุดลงตรงนี้ ก่อนจะเลือนหายไป

เจี่ยนอันอันถอนหายใจเบาๆ ดูท่าว่าวันพรุ่งนี้จะต้องสู้ศึกอีกแล้ว

แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะนางจะได้ยืดเส้นยืดสายเสียที

นับตั้งแต่นางข้ามมิติมาจนถึงตอนนี้ นางยังไม่ได้ฝึกวิทยายุทธอย่างเต็มที่เลยสักครั้ง