บทที่ 43

เจี่ยนอันอันหย่อนเม็ดยาสีส้มลงในถุงน้ำ หลังจากเขย่าถุงน้ำเบาๆ แล้ว นางก็ลุกขึ้นเดินไปหาฟางอิ๋ง

นางส่งถุงน้ำให้ฟางอิ๋งพร้อมกล่าวกำชับว่า “อีกหนึ่งชั่วยาม ให้จื่อซีดื่มเพียงอึกเดียว ยานี้ไม่ควรดื่มมากไป ดื่มอึกเดียวก็เพียงพอแล้ว”

ฟางอิ๋งรับถุงน้ำไว้ด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจพลางกล่าวขอบคุณเจี่ยนอันอัน

เมื่อเจี่ยนอันอันกลับมานั่งที่เดิม นางก็เห็นฉู่จวินสิงนั่งกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด

ความเจ็บสาหัสในร่างกายของเขากำเริบขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้เขารู้สึกว่าแม้แต่การหายใจก็เริ่มยากลำบากขึ้น

เจี่ยนอันอันเห็นดังนั้นจึงรีบย่อตัวลงเพื่อตรวจชีพจรเขา

โชคดีที่อาการของฉู่จวินสิงเกิดจากการที่ร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอ ประกอบกับบาดแผลภายนอกที่อาการหนักขึ้น ถึงได้ทำให้เขารู้สึกทรมานเช่นนี้

นางกล่าวกับฉู่จวินสิงว่า “ข้าจะต้องเปิดเสื้อของท่าน เพื่อใส่ยารักษาบาดแผล หากท่านยังขัดขืนการรักษาของข้าเหมือนคราก่อน เช่นนั้นชั่วชีวิตนี้ข้าจะไม่สนใจว่าท่านจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรอีก”

ฉู่จวินสิงพยักหน้าเบาๆ โดยมิได้เอ่ยคำใด เจี่ยนอันอันจึงค่อยๆ เปิดเสื้อคลุมของเขาออก พบว่าบาดแผลบางจุดอักเสบและเริ่มเน่าแล้ว

บางจุดยังมีหนอนกำลังไต่ยั้วเยี้ย

เจี่ยนอันอันหยิบที่หนีบอันเล็กๆ ออกจากห้วงมิติ แล้วทำการคีบหนอนบนปากแผลออกมาหนึ่งตัว และถือมันไว้ตรงหน้าฉู่จวินสิง

“ดูเอาเถิด นี่คือผลของการที่ท่านไม่ยอมให้ข้าทำการรักษา”

ทันทีที่ฉู่จวินสิงเห็นตัวหนอนอยู่ตรงหน้า หนังศีรษะของเขาก็รู้สึกชาไปหมด

เขาทนความเจ็บปวดจากทัณฑ์ทรมานทุกอย่างในคุกได้ แต่สิ่งที่เขาทนไม่ได้คือการที่ร่างกายของเขามีหนอนเจริญเติบโต

ตัวเขาที่กลัวพวกหนอนเป็นที่สุด เมื่อเห็นหนอนที่ยังคงดิ้นไปมา เขาจึงรีบหลับตาแล้วตะโกนลั่นว่า “เอามันออกไป เอามันออกไปเดี๋ยวนี้!”

เจี่ยนอันอันไม่คิดเลยว่าฉู่จวินสิงจะกลัวหนอนถึงเพียงนี้

ดูเหมือนนางจะจับจุดอ่อนบางอย่างของฉู่จวินสิงได้แล้ว

เจี่ยนอันอันยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม ก่อนจะนำหนอนตัวนั้นไปไว้ตรงหน้าฉู่จวินสิง พลางกล่าวว่า “ข้าทำให้หนอนตายแล้ว ท่านลืมตาได้แล้ว”

ฉู่จวินสิงลืมตาขึ้นโดยไม่สงสัยสิ่งใด

ทันทีที่เห็นหนอนอยู่ตรงหน้า ขนทั่วร่างของเขาก็ลุกชันทันที

ชายหนุ่มเบิกตากว้างก่อนจะเป็นลมหมดสติไป

เจี่ยนอันอันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ออกมา