บทที่ 45

เจี่ยนอันอันมองเห็นความสงสัยในสายตาของหานซื่อ นางจึงยักไหล่พลางกล่าวว่า “อย่างไรไก่พวกนี้ข้าก็หาเจอจากห้องครัวด้านหลัง ส่วนจะเป็นของพระที่เคยอยู่ที่นี่หรือไม่นั้น ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน”

หานซื่อกำลังจะพูดต่อ แต่ทหารรักษาพระองค์คนหนึ่งเดินเข้ามาพูดว่า “หัวหน้าหาน ตอนนี้พวกเรามีไก่กินแล้ว ก็อย่าไปสนใจเลยว่าไก่พวกนี้มาจากไหน อีกอย่างที่นี่เป็นวัดร้าง ไก่พวกนี้อาจจะเป็นของพวกขอทานที่แอบซ่อนไว้ก็ได้”

หานซื่อพยักหน้า เห็นด้วยกับคำพูดนั้น หากบอกว่าไก่พวกนี้เป็นของขอทานซ่อนเอาไว้ก็ยังพอฟังดูสมเหตุสมผล

คำพูดของทหารรักษาพระองค์คนนั้นทำให้ในใจหานซื่อเลิกสงสัย

เจี่ยนอันอันมองทหารรักษาพระองค์ผู้นั้นอย่างชื่นชม นางเพิ่งจำได้ว่าเขาคือคนที่เคยถูกงูกัดก่อนหน้านี้

ทหารรักษาพระองค์ผู้นั้นยิ้มให้เจี่ยนอันอันอย่างจริงใจ ก่อนจะเดินกะเผลกไปหยิบหม้อใบใหญ่มา

เจี่ยนอันอันสั่งให้ทหารรักษาพระองค์ตัดไม้ที่เหลืออยู่ให้เป็นฟืน นางหันไปบอกหานซื่อว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นว่ามีบ่อน้ำอยู่ในวัด เราใช้ประโยชน์จากน้ำในบ่อนั้นมาต้มน้ำแกงไก่กันเถิด”

หานซื่อได้ยินว่ามีบ่อน้ำอยู่ ก็รีบสั่งให้คนไปตักน้ำมา

ไม่นานนัก ทหารรักษาพระองค์หลายคนก็กลับมา พร้อมกับความตื่นเต้นบนใบหน้า ในอ้อมแขนของพวกเขามีแตงโมลูกใหญ่สี่ลูก และอีกสองคนถือถังน้ำกลับมา

ทหารรักษาพระองค์คนหนึ่งที่อุ้มแตงโมไว้ร้องตะโกนด้วยความดีใจขณะวิ่งกลับมา “วันนี้พวกเราโชคดีอะไรกันเช่นนี้ ไม่เพียงแต่จะได้กินไก่ ยังมีแตงโมให้ดับกระหายอีกด้วย!”

หานซื่อเองก็ไม่ได้คาดคิดว่า การที่พวกเขามาหยุดพักในวัดร้างนี้จะกลายเป็นการมาถูกสถานที่เช่นนี้ นอกจากจะมีไก่แล้วยังมีแตงโมอีกด้วย

เจี่ยนอันอันตั้งหม้อใบใหญ่ขึ้น ทหารรักษาพระองค์คนหนึ่งก็เทน้ำจากถังลงไปในหม้อ

เจี่ยนอันอันจุดกองไฟ ไม่นานนักน้ำก็ร้อน

นางจึงนำไก่ที่สับแล้วใส่ลงไปในหม้อ โรยเครื่องปรุงเล็กน้อย แล้วปิดฝาหม้อไว้

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่หม้อใบใหญ่ ไม่นานนัก กลิ่นหอมของเนื้อไก่ก็เริ่มฟุ้งกระจายออกมา

บรรดาญาติในตระกูลที่นั่งอยู่ต่างวางหมั่นโถวในมือลงทีละคน พลางกลืนน้ำลายอย่างอดไม่อยู่

พวกเขาไม่ได้กินเนื้อมาสองวันแล้ว

พวกเขาคิดว่าการถูกเนรเทศครั้งนี้คงต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีเนื้อกินไปตลอด