บทที่ 46

เหล่าญาติพี่น้องที่ได้รับเนื้อไก่ต่างพากันกล่าวขอบคุณเจี่ยนอันอัน

พวกเขากัดหมั่นโถวคำหนึ่ง แล้วใช้มือหยิบเนื้อไก่ใส่ปากอย่างไม่รีรอ จากนั้นดื่มน้ำแกงไก่อึกใหญ่ ทุกคนล้วนกินกันอย่างอิ่มเอมและพึงพอใจ

เนื้อไก่ช่างอร่อยยิ่งนัก รสชาติเหนือกว่าสิ่งที่พวกเขาเคยลิ้มลองในจวนเสียอีก

เหล่าทหารรักษาพระองค์ก็ไม่ได้ต่างกัน พวกเขาต่างกินเนื้อคำโตกันอย่างเอร็ดอร่อย

น่าเสียดายยิ่งนักที่เนื้อไก่นั้นมีน้อยเกินไป พวกเขาได้ลิ้มรสกันเพียงไม่กี่ชิ้นก็หมดสิ้นแล้ว

โชคดีที่ยังมีน้ำแกงไก่หม้อใหญ่ ทหารรักษาพระองค์ต่างแบ่งกันคนละถ้วยสองถ้วย ไม่นานน้ำแกงก็หมดลงจนถึงก้นหม้อ

ระหว่างนั้น เจี่ยนอันอันก็นำเนื้อไก่ไม่กี่ชิ้นไปให้ฉู่จวินสิง

นางเองก็กินเนื้อไก่ไปบ้าง แต่เพราะเกรงว่าเนื้อจะไม่พอแบ่ง จึงไม่ได้กินมากไปกว่านั้น

เจี่ยนอันอันคิดว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ เพราะเนื้อไก่นั้นน้อยเกินไป แต่คนกลับมีมาก

นางจำต้องหาอาหารอื่นมาเพิ่มให้มากขึ้น

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เจี่ยนอันอันก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกจากโถงใหญ่

หานซื่อเห็นเจี่ยนอันอันเดินออกไป คราวนี้เขาไม่ได้ตามนางไปเช่นเคย

เจี่ยนอันอันเดินไปยังบริเวณหลังครัว เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมา นางจึงรีบซื้อมันเทศสามสิบกว่าชั่ง[1]จากร้านค้าในมิติลับของนาง

นางนำมันเทศเหล่านั้นไปฝังไว้ในสวนผักข้างหลังครัว แต่จงใจให้หัวมันโผล่พ้นดินเล็กน้อย เพื่อให้คนสามารถมองเห็นได้โดยง่าย

สวนผักที่เพิ่งผ่านสายฝนมานั้นเต็มไปด้วยโคลนเลน

โชคดีที่เจี่ยนอันอันซื้อรองเท้าบูทสำหรับลุยฝนไว้ ทำให้สามารถเดินในสวนผักได้โดยไม่ทำให้ชายกางเกงเปื้อนโคลน

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ถอดรองเท้าบูทออกและเก็บเข้าไปในมิติลับ

จากนั้นนางจึงเดินไปที่บ่อน้ำเพื่อตักน้ำมาล้างมือให้สะอาด

เจี่ยนอันอันกลับมาถึงโถงใหญ่แล้วจึงบอกกับหานซื่อว่า “เมื่อครู่ข้าไปที่หลังครัวอีกครั้ง ข้าเห็นว่าที่สวนผักดูเหมือนจะมีมันเทศอยู่”

หานซื่อได้ยินว่ามีมันเทศ ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

เขาสั่งให้ทหารรักษาพระองค์สองสามคนตามเขาไปยังสวนผักหลังครัวเพื่อสำรวจดู และก็เป็นจริงดังว่า ทุกคนเห็นหัวมันเทศโผล่ขึ้นมาจากดิน

หานซื่อไม่สนใจว่าดินจะเลอะเทอะเพียงใด เขารีบวิ่งไปขุดมันเทศอย่างไม่รอช้า

ทหารรักษาพระองค์ที่เหลือก็เริ่มขุดมันเทศด้วยเช่นกัน

ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีมันเทศมากมายขนาดนี้ถูกขุดขึ้นมา