บทที่ 47

ฉู่อันเจ๋อเห็นดังนั้น จึงรีบหยิบถุงน้ำมาให้ฉู่จวินสิงดื่ม “พี่รอง ท่านค่อยๆ กิน ไม่มีใครแย่งท่านหรอก”

ฉู่จวินสิงดื่มน้ำแล้วจึงกลืนมันเทศที่ติดอยู่ในคอลงไปได้

สายตาฉู่จวินสิงเย็นชาดั่งน้ำแข็ง จ้องฉู่อันเจ๋อเขม็ง

ฉู่อันเจ๋อที่ถูกจ้องด้วยสายตานั้นถึงกับตัวสั่น เขาย่นคอลงแล้วพูดว่า “พี่รอง ท่านอย่ามองข้าเช่นนั้น สายตาท่านน่ากลัวเหลือเกิน”

ฉู่จวินสิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างยิ่ง “หากเจ้ากล้าพูดเรื่องแต่งงานอีก ข้าจะเย็บปากเจ้าเสีย”

ฉู่อันเจ๋อรู้ดีว่าพี่ชายรองของเขาเป็นคนที่พูดจริงทำจริง เขาตกใจจนรีบเอามือปิดปากทันที ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

บทสนทนาของสองพี่น้องนั้น ทั้งหมดล้วนเข้าหูของเจี่ยนอันอัน

พอคิดถึงอนาคตที่ต้องเข้าพิธีแต่งงานกับฉู่จวินสิง ไม่เพียงแต่ต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกันเท่านั้น ยังต้องนอนบนเตียงเดียวกันอีกด้วย

มุมปากของเจี่ยนอันอันก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกเล็กน้อย

ระหว่างนางกับฉู่จวินสิงนั้น เพิ่งจะรู้จักกันได้เพียงแค่สองวันเท่านั้น

ทั้งคู่แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์อะไรกันมากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกใดๆ

เจี่ยนอันอันยังไม่คิดอยากแต่งงานกับฉู่จวินสิงเร็วขนาดนี้

อย่างน้อยที่สุด นางต้องรอให้ตนตกหลุมรักฉู่จวินสิงอย่างแท้จริงก่อน นางจึงจะยินดีแต่งงานกับเขา

แต่ดูจากท่าทีของฉู่จวินสิงแล้ว เขาเองก็ดูเหมือนจะยังไม่มีความคิดที่จะแต่งงานกับนางในเร็วๆ นี้เช่นกัน

ซึ่งก็เป็นไปตามความต้องการของเจี่ยนอันอันพอดี

หลังจากที่ทุกคนกินมันเทศเสร็จแล้ว หานซื่อก็สั่งให้ทหารรักษาพระองค์นำแตงโมมาหั่น

คืนนี้พวกเขาตั้งใจจะกินอย่างเต็มอิ่มให้สบายใจที่สุด

ไม่นานทุกคนก็ได้รับแตงโมคนละชิ้น