บทที่ 48

หานซื่อลอบนึกชื่นชมความสามารถของเจี่ยนอันอันจากใจจริง เขารู้สึกได้รางๆ ว่าเจี่ยนอันอันไม่ใช่คนธรรมดา ความสามารถของนางคงไม่ได้หยุดอยู่เพียงเท่านี้

หลังจากทุกคนได้รับประทานอาหารจนอิ่มหนำ ความง่วงก็เข้ามาเยือน ผู้คนพากันนอนพักกันตามสถานที่ที่อยู่ใกล้ที่สุด และการนอนหลับในคืนนี้ก็เต็มไปด้วยความสบายใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เจี่ยนอันอันตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก กองไฟที่เคยลุกโชนในยามค่ำคืนได้มอดดับไปนานแล้ว

เจี่ยนอันอันยืดเส้นยืดสายคลายความเมื่อยล้า แล้วเริ่มทำเปลหามให้ฉู่จวินสิง

นางใช้จีวรพระมัดเข้ากับไม้สองท่อน ไม่นานนักนางก็ทำเปลหามอย่างง่ายจนเสร็จ

เจี่ยนอันอันกำลังจะกลับไปนั่งที่เดิม แต่พลันรู้สึกถึงสายตาบางคู่ที่จ้องมองมาที่นาง

นางหันไปมองก็เห็นฉู่จวินสิงตื่นขึ้นมาแล้ว สายตาของเขาจับจ้องไปที่นางอย่างไม่วางตา

เนื่องจากเมื่อคืนได้ดื่มน้ำแกงไก่และกินอิ่มเต็มที่ ใบหน้าของฉู่จวินสิงในตอนนี้ดูดีขึ้นกว่าก่อนมาก

เจี่ยนอันอันเดินเข้าไปตรวจสอบบาดแผลภายนอกของฉู่จวินสิงอีกครั้ง

ยาที่นางทาไว้เมื่อคืนนี้เริ่มออกฤทธิ์แล้ว ทำให้บางส่วนของบาดแผลดีขึ้นมาก

เจี่ยนอันอันหยิบยารักษาแผลชุดใหม่ออกมา และเริ่มทายาให้เขาอย่างต่อเนื่อง

ครานี้ฉู่จวินสิงไม่ได้กล่าวสิ่งใด ปล่อยให้นางใช้มือเคลื่อนไหวไปมาอยู่บนร่างของเขา

เจี่ยนอันอันสีหน้าตั้งใจแน่วแน่ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนบาดแผลที่เน่าเปื่อย ฉู่จวินสิงก็หลุดเสียงครางเบาๆ ออกมา

นางจึงลดแรงกดของมือให้น้อยลง และค่อยๆ ทายาอย่างเบามือ

“แผลตรงนี้กว้างนัก ท่านอดทนหน่อยเถิด”

เมื่อเจี่ยนอันอันเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าฉู่จวินสิงกำลังมองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง ในดวงตาของเขามีประกายแห่งความรู้สึกบางอย่างที่แฝงอยู่

ต้องยอมรับว่าฉู่จวินสิงเป็นบุรุษที่หล่อเหลามาก ใบหน้าของเขาทุกส่วนล้วนตรงกับรสนิยมของเจี่ยนอันอันอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อถูกชายหนุ่มผู้หล่อเหลาจ้องมองอย่างไม่วางตาเช่นนี้ แม้เจี่ยนอันอันจะมีความสุขุมเพียงใด ก็ยังอดรู้สึกเขินอายขึ้นมาไม่ได้

ลมหายใจของนางพลันติดขัด นางรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว