บทที่ 49

เจี่ยนอันอันเดินกลับเข้ามาในโถงใหญ่ก็พบว่าทุกคนตื่นกันหมดแล้ว

เนื่องจากเมื่อคืนพวกเขากินไก่และหมั่นโถวกันอย่างอิ่มหนำ ทำให้มันเทศเหลืออยู่ไม่น้อย และในตอนนี้ทุกคนก็ได้กินมันเทศที่เหลือจนหมดสิ้น

เพื่อไม่ให้เสียเวลา หานซื่อจึงประกาศให้พวกเขาออกเดินทางทันที

อากาศหลังฝนตกแจ่มใสเป็นพิเศษ ทุกคนออกจากวัดร้างและมุ่งหน้าเดินไปยังถนนในเมืองเฉาซาน

เนื่องจากพวกเขาเป็นนักโทษเนรเทศ การเดินทางของพวกเขาจึงดึงดูดสายตาของชาวเมืองเฉาซานได้อย่างรวดเร็ว

ผู้คนต่างพากันจับกลุ่มพูดคุยถึงเรื่องราวของครอบครัวเยียนอ๋อง

บางคนจำได้ว่าเสื้อผ้าที่ฉู่จวินหลุนสวมใส่นั้นเป็นชุดที่มีเพียงอ๋องเท่านั้นที่สามารถสวมได้ เสียงวิพากษ์วิจารณ์จึงยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าก็ยังไม่มีผู้ใดทราบแน่ชัดว่าคณะเดินทางนี้เป็นจวนอ๋องคนใด

และพวกเขาก่ออาชญากรรมใด ถึงต้องถูกเนรเทศเช่นนี้

เจี่ยนอันอันประคองฮูหยินใหญ่ เดินนำหน้ากลุ่มขบวนไป

เหล่าญาติพี่น้องของจวนเยียนอ๋อง ต่างพากันเดินอย่างองอาจ ไม่ก้มหัวให้ใคร

แม้เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านจะดังแว่วเข้ามา แต่ก็หาได้มีผู้ใดใส่ใจหรือหวั่นไหวแต่อย่างใด

เมื่อพวกเขาเดินพ้นจากเมืองเฉาซานแล้ว ก็พบกับภูเขาลูกใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

เพียงแค่ข้ามภูเขาลูกนี้ไป แล้วเดินต่ออีกหน่อย พวกเขาก็จะถึงจุดหมายซึ่งก็คือเมืองอินเป่ย

เมื่อทุกคนมาถึงตีนเขา หานซื่อก็เริ่มระวังตัวมากเป็นพิเศษ

เขายังจดจำคำเตือนของเจี่ยนอันอันได้ ว่าในช่วงเที่ยงวันนี้จะมีกลุ่มโจรภูเขามาปล้น

แท้จริงแล้ว พวกเขาแทบไม่มีสิ่งใดให้ปล้นเลย เมื่อตอนที่ถูกยึดทรัพย์สินไป ก็ไม่มีสิ่งของมีค่าอะไรติดตัวมา

สำหรับบรรดาคนของจวนเยียนอ๋องนั้น นอกจากเสื้อผ้าอันหรูหราที่สวมใส่บนร่าง ก็ไม่มีทรัพย์สมบัติอื่นใดอีก

หานซื่อเคยบอกความคิดนี้กับเจี่ยนอันอันแล้ว แต่เจี่ยนอันอันตอบเขาว่า พวกโจรไม่มีทางเชื่อคำพูดพวกเขา เพราะเสื้อผ้าที่ทุกคนในตระกูลนี้สวมใส่ล้วนเป็นผ้าไหมราคาแพง

เสื้อผ้าเพียงตัวเดียวก็นำไปขายได้ในราคาสูง