บทที่ 52

เมื่อขบวนเดินทางมาถึงระยะหนึ่งแล้ว ทหารรักษาพระองค์สองนายที่นำทางอยู่ก็หยุดเท้าลง

พวกเขามองไปยังหานซื่อแล้วเอ่ยว่า “หัวหน้า หากเดินต่อไปอีกสองลี้ เราก็จะถึงค่ายโจรแล้ว ท่านจะให้เราเดินต่อไปหรือไม่?”

หานซื่อเองก็ไม่ปรารถนาที่จะไปยังค่ายโจร แต่ในเมื่อเจี่ยนอันอันตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไป เขาจึงจำต้องกัดฟันกล่าวว่า “ทำตามที่คุณหนูใหญ่เจี่ยนต้องการเถิด เดินต่อไป”

ทหารรักษาพระองค์ทั้งสองแม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็จำต้องนำทางทุกคนเดินหน้าต่อไป

พวกเขาก้าวออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว จู่ๆ กลุ่มโจรภูเขาก็โผล่ออกมาจากรอบทิศทาง

หนึ่งในโจรที่ถือดาบยาวตะโกนขึ้นด้วยเสียงเกรี้ยวกราดว่า “หยุด! ทางนี้ข้าคือผู้เปิด ต้นไม้นี้ข้าคือผู้ปลูก หากเจ้าปรารถนาจะผ่านทางนี้ จงทิ้งทรัพย์สินไว้เป็นค่าเดินทาง หากกล้าปฏิเสธ จงมาให้ข้าฟันศีรษะเสีย อย่าหวังว่าจะมีคนเก็บศพเจ้าที่ทุ่งร้างนี้!”

เมื่อทุกคนเพ่งมองไปยังคนที่พูด พวกเขาพบว่าคนที่ตะโกนดุด่ากลับเป็นหญิงสาววัยยี่สิบปีเศษ

นางเกล้าผมยาวเป็นมวย และใช้ผ้าผืนหนึ่งพันศีรษะไว้

ทหารรักษาพระองค์ต่างดึงดาบจากเอวออกมาทันที พร้อมกับแสดงท่าทีระมัดระวัง จ้องมองหญิงสาวเบื้องหน้าอย่างเคร่งเครียด

ในใจของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสงสัย หญิงสาวที่ดีๆ ไฉนถึงไม่อยู่บ้านเป็นคุณหนู กลับมาเป็นโจรภูเขาที่นี่ได้

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าคู่กรณีเป็นโจรภูเขาหญิง ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

“หัวเราะอะไร!” โจรหญิงเห็นเจี่ยนอันอันหัวเราะ จึงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วชี้ดาบไปที่เจี่ยนอันอันพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ถ้าเจ้าหัวเราะอีก ข้าจะกรีดหน้าเจ้าให้เสียโฉม!”

หานซื่อเมื่อเห็นดังนั้นก็เตรียมดาบขึ้นมาต่อกรกับโจรหญิงทันที

แต่กลับถูกเจี่ยนอันอันยกมือขึ้นห้ามไว้

เจี่ยนอันอันไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางยิ้มพร้อมยกสองนิ้วขึ้นหนีบดาบใหญ่ของโจรภูเขาหญิงไว้ แล้วผลักออกไปด้านข้างเบาๆ

“พี่สาวอย่าโกรธไปเลย การโกรธจะทำให้เป็นเนื้องอกที่เต้านมนะ” เจี่ยนอันอันพูดพร้อมกับกะพริบตาให้โจรหญิง

โจรภูเขาหญิงเกลียดคนที่พูดจาแบบไม่จริงจังที่สุด แถมยังพูดอะไรที่นางฟังไม่เข้าใจ โจรหญิงจึงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “เลิกพูดไร้สาระ รับดาบข้าไปเสีย!”