บทที่ 53

เหวินอิงขมวดคิ้วแน่น จ้องมองหานซื่อด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาใช้เล่ห์กลกับข้า หากมีฝีมือก็สู้กับข้าตัวต่อตัว!”

เจี่ยนอันอันยิ้มพลางเดินเข้าไปใกล้ ตบเบาๆ ที่ไหล่ของหานซื่อเป็นสัญญาณให้เขาวางกระบี่ลง

หานซื่อแม้จะไม่เข้าใจว่าเจี่ยนอันอันต้องการทำอะไร แต่ก็ทำตามที่นางบอก เขาเก็บกระบี่ลงตามคำสั่ง

เหวินอิงเห็นดังนั้นก็หมายจะหยิบดาบที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา

เพียงแต่ได้ยินเจี่ยนอันอันเอ่ยขึ้นว่า “เข็มเงินของข้าเคลือบยาพิษไว้ หากเจ้ากล้าขยับแม้เพียงนิดเดียว พิษจะกำเริบ และเจ้าจะตายทันที”

เมื่อเหวินอิงได้ยินคำนี้ สีหน้าของนางพลันบิดเบี้ยวไม่น่ามองทันที

นางเริ่มรู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างของตนนั้นเริ่มไร้ความรู้สึกแล้ว ไม่นานนัก ร่างกายครึ่งหนึ่งของเหวินอิงก็เริ่มแข็งเกร็งขึ้น

สีหน้าของเหวินอิงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นางถลึงตามองเจี่ยนอันอัน ขบกรามแน่นแล้วพูดว่า “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงมาสร้างความวุ่นวายบนเขาของพวกข้า?”

เจี่ยนอันอันยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน มองเหวินอิงพลางดึงเข็มเงินออกจากข้อมือของนาง

เมื่อเข็มเงินถูกดึงออก เหวินอิงรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือ

และในทันใดนั้น ร่างกายครึ่งหนึ่งของนางก็เหมือนถูกมดกัด ก่อให้เกิดความเจ็บปวดและชาขึ้นมาอย่างรุนแรง

เหวินอิงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึกอย่างตกใจ นางตระหนักว่าตนเองถูกพิษจริงๆ จึงไม่กล้าขยับตัวอีกแม้แต่น้อย

เจี่ยนอันอันยังคงยิ้มแล้วกล่าวว่า “คำว่าสร้างความวุ่นวายนั้น อย่าได้พูดพร่ำเพรื่อไปนัก”

“พวกเราล้วนเป็นผู้ถูกเนรเทศมายังเมืองอินเป่ย หลายวันแล้วที่พวกเราไม่ได้กินอิ่มเลยสักมื้อ วันนี้บังเอิญผ่านมาทางนี้ จึงอยากจะไปที่ค่ายของพวกเจ้าเพื่อขออาหารให้กินอิ่มสักมื้อ จากนั้นจะขอเสบียงจากพวกเจ้า”

“หากรองหัวหน้ายอมพาพวกเราไปยังค่ายโจร ข้าก็จะให้ยาถอนพิษกับเจ้า แต่ถ้ารองหัวหน้ายังดื้อดึงไม่ยอม ข้าก็คงต้องปล่อยให้เจ้าตายอยู่ที่นี่แล้ว”

เหวินอิงมองเจี่ยนอันอันที่ยิ้มอย่างไร้พิษภัย

ทว่าในรอยยิ้มนั้นกลับแฝงไปด้วยความน่ากลัวราวกับมีเข็มพิษนับพันแฝงอยู่ ทำให้ผู้ที่เห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก

เหวินอิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ได้ยินเสียงของพวกโจรร้องตะโกนขึ้นมา “รองหัวหน้า อย่าได้หลงกลนังคนนี้เป็นอันขาด!”