บทที่ 54

เมื่อเหวินอิงได้ยินคำพูดนั้น หัวใจก็พลันหล่นวูบลง

นางควรจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่มีทางมอบยาถอนพิษให้แก่ตนโดยง่าย

แต่เมื่อครู่ ด้วยความเจ็บปวดและอาการชาอย่างแสนสาหัส ทำให้นางร้อนรนจนขาดสติ

นางไม่ได้คิดอะไรมาก จึงกลืนยาลงไปทันที

ตอนนี้แย่แล้ว นางกลับพบว่าร่างกายถูกพิษร้ายแรงอีกชนิดหนึ่งเข้าไปแล้ว

เหวินอิงกัดฟันกรอด มองเจี่ยนอันอันด้วยสายตาเคียดแค้น มือที่กำดาบไว้สั่นเทาไม่หยุด

แม้จะต้องตาย นางก็จะลากเจี่ยนอันอันลงไปด้วยให้ได้

“นังสารเลว เอายาถอนพิษออกมาเดี๋ยวนี้!” เหวินอิงตวาดลั่น พร้อมกับเงื้อดาบจะฟันลงที่เจี่ยนอันอัน

ทว่าในชั่วขณะนั้น นางกลับพบว่าร่างกายของนางราวกับถูกดูดพลังไปหมดสิ้น ไม่อาจใช้แรงได้เลยแม้แต่น้อย

ดาบในมือของนาง บัดนี้กลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับพันชั่ง

เหวินอิงจับดาบไว้ไม่แน่น จนดาบหลุดมือร่วงลงสู่พื้นดัง ‘เคร้ง’

เมื่อครู่ใบหน้าของเหวินอิงยังเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่าในชั่วขณะนั้นเอง ร่างกายของนางกลับรู้สึกอ่อนแรงลงอย่างฉับพลัน

นางเซถลาไปสองสามครั้ง ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ

พวกโจรที่เห็นเช่นนั้นก็ร้องตะโกนด้วยความตกใจว่า “รองหัวหน้า เป็นอะไรไป?”

“รองหัวหน้า ท่านคงไม่ได้โดนพิษจริงๆ หรอกกระมัง?”

เหวินอิงหันมามองพวกโจรเหล่านั้นด้วยความหงุดหงิด

นางพยายามอ้าปากพูดด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับหมดแรงว่า “พวกเจ้าตาบอดกันหมดหรือไร? ข้าเป็นแบบนี้แล้ว ยังไม่รีบกลับไปตามหัวหน้ามาช่วยข้าอีก!”

เมื่อเหวินอิงพูดจบ นางก็รู้สึกเหมือนทุกสิ่งตรงหน้ามืดลง แล้วสลบไปทันที

พวกโจรที่เห็นรองหัวหน้าของตนหมดสติลง ก็พากันตกใจจนใบหน้าซีดเผือด

รองหัวหน้าของพวกเขาขึ้นชื่อเรื่องความกล้าหาญและฝีมือการต่อสู้อันยอดเยี่ยม

อย่าว่าแต่ทหารของทางการเพียงคนเดียวเลย แม้แต่สิบคนก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง

แต่ในตอนนี้ รองหัวหน้ากลับถูกเด็กสาววัยสิบกว่าปีเล่นงานด้วยพิษจนหมดสภาพ

พวกโจรคิดจะฝ่าวงล้อมออกไปเพื่อกลับไปยังค่ายใหญ่และตามหัวหน้าใหญ่มาช่วย