บทที่ 60

เมื่อฉู่จวินสิงได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ คิ้วของเขาก็กระตุกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

เหตุการณ์สังหารหมู่ในเมืองนั้นเคยสั่นสะเทือนทั้งแคว้นไท่ยวน

ชาวบ้านที่ไม่รู้ความจริงต่างพากันเฉลิมฉลองความสำเร็จในครั้งนั้นด้วยความยินดี

มีเพียงเหล่าราชวงศ์เท่านั้นที่รู้ว่า การสังหารหมู่ในปีนั้นช่างโหดเหี้ยมและนองเลือดเพียงใด

ขณะที่ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน พวกโจรจากห้องครัวก็นำอาหารและสุรามาจัดวางบนโต๊ะยาว

เซิ่งฟางเคยชินกับการเรียกรองหัวหน้าเหวินอิงมาร่วมรับประทานอาหาร แต่ครั้นจะเอ่ยปาก ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่านางยังคงหมดสติอยู่

เขาจึงหันมามองเจี่ยนอันอันด้วยท่าทีลำบากใจ “พระชายาเยียนอ๋อง ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอร้อง หวังว่าท่านจะเมตตาช่วยเหลือ”

เจี่ยนอันอันรู้สึกแปลกใจไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกนางว่า ‘พระชายาเยียนอ๋อง’ นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ก็หันไปมองเซิ่งฟางและพูดอย่างสุภาพว่า “ท่านเจ้าเมืองไม่ต้องมากพิธี หากมีเรื่องใดต้องการขอร้อง ท่านบอกข้ามาเถิด”

เมื่อได้ยินเจี่ยนอันอันเรียกเขาว่า ‘เจ้าเมือง’ เซิ่งฟางก็อารมณ์ดีขึ้นอย่างมาก

เขาตบโต๊ะแล้วหัวเราะเสียงดัง “คำว่าเจ้าเมืองนี้ ข้าไม่ได้ยินมานานหลายปีแล้ว! พอได้ยินจากปากของพระชายาเยียนอ๋องแล้ว ช่างทำให้ข้ารู้สึกยินดียิ่งนัก!”

“ในเมื่อพระชายาเยียนอ๋องกล่าวเช่นนี้ ข้าก็ไม่ขออ้อมค้อมอีกต่อไป สตรีที่นอนอยู่ในเรือนนั้น รองหัวหน้าเหวินอิงคือว่าที่ภรรยาของข้า ข้าอยากขอร้องให้พระชายาเยียนอ๋องช่วยทำให้ภรรยาของข้าฟื้นตัวได้เร็วขึ้น ท่านดูเถิด โต๊ะนี้เต็มไปด้วยสุราอาหาร ข้าไม่อยากดื่มกินเพียงลำพัง”

คำพูดของเซิ่งฟางชัดเจนมากแล้ว เจี่ยนอันอันย่อมเข้าใจความหมายของเขาได้ทันที

นางลุกขึ้นยืนและยิ้มให้เซิ่งฟาง “ในเมื่อเป็นว่าที่ภรรยาของท่านเจ้าเมือง เช่นนั้นข้าก็จะช่วยให้นางฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว”

หลังจากพูดจบ เจี่ยนอันอันก็เดินตรงไปยังเรือนใหญ่

ส่วนเซิ่งฟางไม่อาจตามนางไปได้ เพราะต้องคอยต้อนรับครอบครัวของเยียนอ๋อง

เขาจึงหันไปสั่งคนของตน “มาเถิด มาเถิด พวกเจ้ารีบเทสุรา ข้าจะร่วมดื่มกับครอบครัวของเยียนอ๋องจนเมามายไปด้วยกัน!”

เซิ่งฟางสั่งการให้พวกโจรคอยรินสุราให้กับคนของเยียนอ๋องและเหล่าทหารรักษาพระองค์

พวกโจรเห็นสุราและอาหารอันโอชะบนโต๊ะ แต่กลับไม่อาจนั่งลงร่วมดื่มกินได้