บทที่ 59

เมืองอินเป่ยตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล ทั้งยังประสบกับภัยแล้งเป็นเวลาหลายปี ทำให้ที่ดินในบริเวณนั้นแทบไม่สามารถปลูกพืชผลการเกษตรใดๆ ได้

ชาวบ้านที่นั่นเดิมก็ดำรงชีวิตอย่างยากลำบากมากอยู่แล้ว

จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ราชวงศ์สั่งสังหารหมู่ผู้บริสุทธิ์ในเมืองอินเป่ย เมืองทั้งเมืองแทบจะถูกทำลายจนเกือบกลายเป็นซากปรักหักพัง

โชคดีที่ในสมัยเซิ่งฟางยังเป็นเจ้าเมืองอินเป่ย เขาได้นำชาวบ้านขุดหลุมใต้ดินเพื่อเก็บเสบียงอาหาร

เมื่อเหตุการณ์สังหารหมู่เกิดขึ้น ชาวบ้านพาครอบครัวของตนเองหลบภัยในหลุมใต้ดิน จึงรอดพ้นจากเคราะห์ร้ายครานั้นมาได้อย่างหวุดหวิด

เซิ่งฟางยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ต่อให้ในตอนนี้เขาจะได้ปลิดชีพฮ่องเต้สุนัขผู้นั้นด้วยการเฉือนเป็นพันชิ้น ก็ไม่อาจดับความแค้นในใจของเขาได้

ทุกคนต่างเงียบงันไป เจี่ยนอันอันกลับเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ว่า “ท่านหัวหน้าใหญ่ ในเมื่อท่านเคยเป็นเจ้าเมืองอินเป่ย เหตุใดถึงได้กลายมาเป็นหัวหน้าโจรที่นี่?”

เซิ่งฟางเห็นว่าเจี่ยนอันอันเป็นคนเอ่ยถาม เขายังไม่ตอบ แต่หันไปมองฉู่จวินสิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“สตรีผู้นี้คือใครหรือ?”

ฉู่จวินสิงยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ เจี่ยนอันอันก็ชิงพูดขึ้นว่า “ข้าคือเจี่ยนอันอัน ว่าที่ภรรยาของฉู่จวินสิง”

เมื่อเห็นเจี่ยนอันอันประกาศอย่างตรงไปตรงมาว่านางคือว่าที่ภรรยาของเยียนอ๋องโดยไม่ลังเล

สายตาที่เซิ่งฟางมองเจี่ยนอันอันก็เปี่ยมไปด้วยความชื่นชม

ในความคิดของเขา นางคือหญิงสาวที่เด็ดเดี่ยวและกล้าหาญ

ไม่สนใจว่าชื่อเสียงของครอบครัวสามีในอนาคตจะเสื่อมเสีย และอยู่ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยอันตราย

ไม่เพียงไม่คิดจะถอนหมั้น แต่กลับเลือกติดตามครอบครัวสามีไปยังแดนเนรเทศ

การกระทำเช่นนี้ทำให้เซิ่งฟางเกิดความชื่นชมเป็นอย่างมาก

เซิ่งฟางเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเจี่ยนอันอันจากเดิมโดยสิ้นเชิง ในใจของเขาเริ่มรู้สึกนับถือนางอย่างแท้จริง

เจี่ยนอันอันเห็นว่าสายตาของเซิ่งฟางที่มองตนเปลี่ยนไป ไม่แสดงท่าทีเป็นศัตรูเช่นก่อนหน้านี้