บทที่ 58

เจี่ยนอันอันก้าวเข้าไปในห้องอย่างมั่นใจ แล้วเดินตรงไปที่เตียง ก่อนจะจับข้อมือของเหวินอิงขึ้นมาตรวจชีพจร

นางหยิบเข็มเงินออกมาจากห้วงมิติของตน เตรียมจะปักเข็มลงไป

เมื่อพวกโจรเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที

โจรคนหนึ่งรีบคว้าแขนของเจี่ยนอันอันไว้ด้วยความโกรธ “เจ้าจะทำอะไร คิดจะวางยาพิษรองหัวหน้าของเราอีกหรือ?”

เจี่ยนอันอันตวัดสายตามองโจรผู้นั้นด้วยความเย็นชา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “หรือเจ้ามีวิธีแก้พิษนี้?”

เพียงคำเดียว โจรผู้นั้นก็เงียบกริบไม่สามารถโต้เถียงได้

เซิ่งฟางที่ยืนอยู่ข้างๆ โบกมือให้โจรหยุด แล้วส่งสัญญาณว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม

โจรคนนั้นจึงจำใจปล่อยแขนของเจี่ยนอันอัน และถอยไปยืนเงียบๆ

เจี่ยนอันอันไม่สนใจโจรสองคนนั้นอีก นางปักเข็มเงินลงบนข้อมือของเหวินอิงอย่างมั่นคง

นางฝังเข็มลงไปอย่างเบามือ ไม่นานนักเลือดสีดำก็เริ่มไหลออกจากข้อมือของเหวินอิง

เมื่อทำความสะอาดแผลและถอนเข็มออก เจี่ยนอันอันก็หยิบยาถอนพิษออกมาและป้อนเข้าไปในปากของเหวินอิง

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ นางหันไปบอกกับโจรทั้งสองว่า “อีกหนึ่งชั่วยาม นางจะฟื้น”

พูดจบ นางก็ไม่สนใจพวกโจรอีก และเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ

เมื่อกลับมานั่งที่เดิม เจี่ยนอันอันก็เห็นว่าฮูหยินใหญ่ถามด้วยเสียงเบาว่า “เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าถอนพิษให้รองหัวหน้าโจรได้หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันพยักหน้าตอบเบาๆ “วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกโล่งใจ

ทุกคนรออยู่ในห้องโถงใหญ่ ไม่นานนัก เซิ่งฟางก็เดินออกมา

เมื่อเขากลับมานั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ สีหน้าที่ตึงเครียดเมื่อครู่ก็ผ่อนคลายลง และเผยรอยยิ้มออกมาในที่สุด

เซิ่งฟางยกมือคารวะต่อหน้าครอบครัวเยียนอ๋องก่อนจะกล่าวว่า “ข้ายังไม่ได้แนะนำตัว ข้าเคยเป็นเจ้าเมืองอินเป่ย มีนามว่าเซิ่งฟาง บัดนี้ข้าคือหัวหน้าใหญ่ของค่ายโจรแห่งนี้”