บทที่ 57

ฉู่จวินสิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เจ้าลุกขึ้นเถิด บัดนี้ข้าไม่ใช่เยียนอ๋องอีกต่อไปแล้ว”

เซิ่งฟางมองฉู่จวินสิงด้วยความประหลาดใจ

เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าเยียนอ๋องผู้ไร้พ่าย ผู้เกรียงไกรบนสมรภูมิในครานั้น

เหตุใดบัดนี้กลับเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดท่วมกาย อีกทั้งยังต้องถูกหามบนเปลโดยเหล่าเจ้าหน้าที่ทางการ

“เยียนอ๋อง เกิดเหตุใดกับท่าน? เหตุใดท่านจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?” เซิ่งฟางเอ่ยถามด้วยความฉงน

ฉู่จวินสิงถอนหายใจยาว ก่อนจะตอบว่า “พูดไปแล้วเรื่องยาวนัก เจ้าจงให้พวกเราเข้าไปพักในค่ายก่อนได้หรือไม่”

เมื่อฉู่จวินสิงกล่าวเช่นนั้น เซิ่งฟางจึงได้สติกลับมา

เขารีบหันไปสั่งพวกโจรให้เตรียมสุราอาหารชั้นดี

แม้ในใจพวกโจรจะสงสัย แต่ก็ไม่กล้าละเลย พากันวิ่งไปจัดเตรียมทุกอย่างโดยไม่รอช้า

เซิ่งฟางหันกลับมามองคนอื่นๆ ด้วยความสงสัย แล้วถามขึ้นว่า “คนเหล่านี้เป็นใครหรือ?”

ฉู่จวินสิงตอบแนะนำว่า “คนที่อยู่ตรงกลางนั้นคือครอบครัวและข้ารับใช้ของข้า ส่วนคนอื่นเป็นทหารรักษาพระองค์”

หานซื่อเมื่อเห็นว่าทั้งสองรู้จักกันดี จึงแนะนำตัวว่า “ข้าคือหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ นามว่าหานซื่อ”

เมื่อเซิ่งฟางได้ยินว่าพวกเขาเป็นครอบครัวของเยียนอ๋องและกองทหารรักษาพระองค์

เซิ่งฟางรีบกล่าวเชื้อเชิญทันทีว่า “ทุกท่านเชิญตามข้ามา คืนนี้ข้าจะเลี้ยงรับรองพวกท่านให้สมเกียรติ”

เมื่อพูดจบ เขาก็นำพาทุกคนเดินไปยังห้องโถงใหญ่ของค่าย

เจี่ยนอันอันเดินตามอยู่ข้างฉู่จวินสิง นางกระซิบถามเบาๆ ที่ข้างหูเขาว่า “คนผู้นี้ไว้ใจได้หรือไม่?”

ก่อนหน้านี้ นางได้ยินฉู่จวินสิงบอกว่าเซิ่งฟางเคยเป็นเจ้าเมืองอินเป่ย และดูเหมือนว่าทั้งสองจะคุ้นเคยกันดี

แต่นางก็ยังสงสัยว่า เหตุใดเจ้าเมืองจึงได้กลายมาเป็นโจรภูเขาเช่นนี้?

ฉู่จวินสิงตอบรับในลำคอเบาๆ แล้วกล่าวว่า “จากที่ข้ารู้จัก เขาเป็นคนที่ไว้ใจได้ทีเดียว”

เมื่อเจี่ยนอันอันได้ยินเช่นนั้น นางก็รู้สึกวางใจ

เมื่อพวกเขามาถึงห้องโถงใหญ่ในค่าย เจี่ยนอันอันก็เห็นว่ามีโจรอยู่มากกว่าร้อยคนยืนอยู่

เมื่อพวกโจรเห็นเซิ่งฟางกลับมา ก็รีบกรูเข้ามาหาทันที

โจรคนหนึ่งถามขึ้นว่า “หัวหน้าใหญ่ ท่านจะเลี้ยงรับรองคนพวกนี้จริงๆ หรือ?”