บทที่ 56

“พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ กล้าดีอย่างไรถึงมาป่วนในค่ายของข้า?” เซิ่งฟางตะโกนถามเจี่ยนอันอันด้วยความโกรธ

เมื่อครู่มีลูกน้องมารายงานว่ารองหัวหน้าถูกพิษร้ายแรง

ไม่เพียงเท่านี้ พวกลูกน้องที่ลงเขาไป ยังพาพวกเจ้าหน้าที่ทางการกลุ่มหนึ่งกลับมาอีกด้วย

เซิ่งฟางเป็นคนที่เกลียดเจ้าหน้าที่ทางการอย่างที่สุด จึงนำพวกโจรออกมาสู้

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ นอกจากเจ้าหน้าที่ทางการแล้ว ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าหรูหราด้วย

แม้เสื้อผ้าของพวกเขาจะเปื้อนดินโคลน แต่มันก็ไม่อาจปกปิดราศีอันสูงศักดิ์ของพวกเขาได้

เซิ่งฟางสังเกตเห็นฉู่จวินสิงที่นอนอยู่บนเปลหาม เขาหรี่ตาลง พยายามมองหน้าของอีกฝ่ายให้ชัดเจน

แต่ทันใดนั้น เจี่ยนอันอันก็ก้าวมาขวางหน้าเขา ปิดบังทัศนวิสัยของเขา

เจี่ยนอันอันกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “เจ้าคงเป็นหัวหน้าใหญ่ที่นี่สินะ”

เซิ่งฟางจ้องมองเจี่ยนอันอันอีกครั้งก่อนจะหัวเราะเยาะออกมา “ถ้าใช่แล้วจะทำไม? หากเจ้ารู้สถานการณ์ก็จงยอมจำนนเสียดีๆ ส่งยาถอนพิษมา ข้าไม่ใช่คนที่ชอบฆ่าผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้าพวกเจ้าคิดขัดขืน อย่าหาว่ากระบี่ในมือข้าไม่ปรานี”

พูดจบ เซิ่งฟางก็ชี้กระบี่ล้ำค่าไปยังเจี่ยนอันอัน ปลายกระบี่จ่ออยู่ที่ใบหน้าของนาง อีกเพียงแค่หนึ่งชุ่น[1]ก็จะแทงใบหน้าของเจี่ยนอันอันได้แล้ว

หานซื่อเห็นท่าไม่ดี จึงเตรียมใช้กระบี่ที่หักของตนเข้าต่อสู้กับเซิ่งฟาง

ขณะนั้นเอง เจี่ยนอันอันก็กำเข็มพิษไว้ในมือ เตรียมจะใช้เพื่อจัดการกับเซิ่งฟาง

แต่มีเสียงของฉู่จวินสิงดังขึ้นจากด้านหลังว่า “หยุดเดี๋ยวนี้!”

เมื่อสิ้นเสียงของฉู่จวินสิง ทหารรักษาพระองค์สองนายก็หามเขาเข้ามาข้างเจี่ยนอันอัน

คราวนี้ เซิ่งฟางจึงเห็นใบหน้าของฉู่จวินสิงอย่างชัดเจน

เมื่อเห็นว่าเป็นฉู่จวินสิง เซิ่งฟางถึงกับร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

“ท่านคือเยียนอ๋อง?” เซิ่งฟางรู้สึกแปลกใจอย่างมากที่เยียนอ๋องปรากฏตัวในค่ายของเขา

เมื่อเห็นว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าคือฉู่จวินสิง กระบี่ในมือของเซิ่งฟางก็ค่อยๆ ลดลง

เจี่ยนอันอันกับหานซื่ออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย