บทที่ 64

เหวินอิงประคองเจี่ยนอันอัน มายังที่ห่างไกลจากค่าย

ที่นั่นมีเรือนมุงจากตั้งตระหง่านอยู่ ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องน้ำ

เจี่ยนอันอันไม่ได้ให้เหวินอิงตามเข้ามาด้วย

นางเดินเข้าไป รีบเปิดยาแก้เมาค้างแล้วดื่มเข้าคำโต

หลังจากที่ดื่มยาแก้เมาค้างแล้ว ไม่นานนัก นางก็เหมือนว่าจะสร่างเมาขึ้นมา

นางออกมาจากในห้องน้ำ ก็พบว่าเหวินอิงยืนอยู่สถานที่ไกลออกจากห้องน้ำไป

เจี่ยนอันอันเดินก้าวใหญ่ออกมา

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เดิมทีเหวินอิงที่ก้มหน้าลง ก็พบเจี่ยนอันอันเดินตรงมาทางนาง

นางมองเห็นท่าทีของเจี่ยนอันอันที่เดินมา ก็ไม่โซเซเหมือนกับก่อนหน้านั้น

มุมปากของเหวินอิงยกโค้งงดงามขึ้น

“ดูเหมือนว่าเจ้าตอนนี้คงจะสร่างเมาแล้ว ไป พวกเราสองคนกลับไปดื่มกันต่ออีกสักเล็กน้อยเถอะ”

เจี่ยนอันอันเมื่อได้ยินว่ายังจะดื่มอีก นางก็รีบโบกไม้โบกมือพูดออกมา “ไม่ดื่มแล้วๆ เหล้าของพวกเจ้าแรงเกินไป ข้าไม่ไหวจริงๆ”

เหวินอิงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เหล้าในค่ายนั้นแรงจริงๆ นั่นไม่ใช่ของที่หญิงสาวทั่วไปจะดื่มได้

หากไม่ใช่ว่านางเกิดมาแล้วดื่มเหล้าพันแก้วไม่เมาแล้ว เกรงว่านางก็คงจะทนเหล้ารุนแรงเช่นนี้ไม่ได้

นางสามารถเป็นรองหัวหน้าที่นี้ได้ ไม่ได้อาศัยเพียงแค่ทักษะศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งของนางเท่านั้น

ในปีนั้นในตอนที่นางมายังค่ายเทียนอวิ๋น โจรภูเขาที่นี้ไม่มีใครสามารถดื่มชนะนางได้เลย

ทุกคนต่างก็บอกว่า หากว่านางสามารถดื่มเอาชนะทุกคนที่นี้ได้ ทุกคนก็จะเลือกนางเป็นรองหัวหน้า

ผลสุดท้ายแล้วนางดื่มจนโจรภูเขาในค่ายทั้งหมดรวมถึงเซิ่งฟางพากันล้มลง

ท้ายที่สุดแล้วเหล่าโจรภูเขาต่างก็ยินยอม เลือกให้นางเป็นรองหัวหน้าของค่ายโจร

เมื่อคิดถึงในปีนั้นที่นางดื่มเหล้ารุนแรงติดต่อกันถึงห้าไหใหญ่ ดื่มจนเหล่าโจรภูเขาเหล่านี้เมามายไป

ในใจของเหวินอิงก็รู้สึกมีความสุขอย่างมาก

เจี่ยนอันอันพบว่าเหวินอิงอารมณ์ดีอย่างมาก นางก็รีบอาศัยโอกาสนี้พูดออกมาต่อ