บทที่ 65

เซิ่งฟางเมื่อเห็นว่าเหวินอิงกลับมา เขาก็เอื้อมมือออกไปคว้ามือของเหวินอิงเอาไว้

เหวินอิงมองไปยังเซิ่งฟางด้วยความสงสัย นางกำลังจะดึงมือกลับมา กลับถูกอีกฝ่ายกุมเอาไว้แน่น

เซิ่งฟางมองไปยังเหวินอิงด้วยสายตาลึกซึ้ง แล้วก็มีท่าทีลังเลที่จะพูดออกมา

เหวินอิงเกลียดท่าทีเช่นนี้ของเซิ่งฟางมากที่สุด นางรีบพูดออกมา “รีบพูดมาว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น หากว่าไม่พูดออกมา ข้าก็จะไม่อยู่กับท่านแล้ว”

เซิ่งฟางเมื่อได้ยินคำนี้แล้ว ก็รีบร้อนพูดออกมา “เหวินอิง หากว่าเจ้าได้ยินคำพูดของข้าหลังจากนี้แล้ว ห้ามโมโหเป็นอันขาดนะ”

เมื่อเหวินอิงได้ยินคำนี้เข้า ก็ยิ่งร้อนรนเข้าไปอีก

นางดึงมือออกมา แล้วจ้องเขม็งไปยังเซิ่งฟาง

“ท่านมีอะไรก็รีบพูดออกมา ข้ารำคาญผู้ชายตัวใหญ่ที่พูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ มากที่สุด ช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ”

เซิ่งฟางมองเห็นว่าในมือของตนเองว่างเปล่า ก็ถอนหายใจออกมาเงียบๆ

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็พูดความคิดในใจออกมา

“พวกเราสองคนอาจจะต้องแยกจากกันระยะหนึ่ง!”

เหวินอิงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทันใดนั้นก็โกรธขึ้นมา

นางผุดลุกยืนขึ้นมาทันที

นางคว้าคอของเซิ่งฟางขึ้นมาโดยไม่สนใจคนอื่นๆ ที่อยู่ด้วย

“เซิ่งฟาง ท่านพูดออกมาให้ชัดเจน อะไรที่เรียกว่าแยกกันสักระยะหนึ่ง รีบพูดออกมา ท่านมีหญิงอื่นอยู่ข้างนอกใช่หรือไม่!”

อารมณ์ร้อนของเหวินอิงนั้นขึ้นชื่อไปทั่วค่ายเทียนอวิ๋น

ส่วนเซิ่งฟางนั้นก็ชื่นชอบบุคลิกที่ตรงไปตรงมาของเหวินอิง

เขาเองก็รู้ว่าคำพูดนี้ของตนเอง หากว่าพูดออกมาจะต้องทำให้เหวินอิงโกรธขึ้นมา

เขารีบพูดออกมา “เจ้านั่งลงก่อน ฟังข้าพูดให้จบเสียก่อน”

เหวินอิงแค่นเสียงด้วยความโกรธ ก่อนจะปล่อยคอเสื้อของเซิ่งฟางแล้วนั่งลงบนเก้าอี้

เซิ่งฟางจัดการคอเสื้อ ก่อนจะกระแอมเสียงเบาแล้วพูดออกมา “ข้าอยากกลับไปเมืองอินเป่ย”

เมื่อได้ยินว่าเซิ่งฟางอยากกลับไปเมืองอินเป่ย เหวินอิงก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก

“ที่เส็งเคร็งนั่นตอนนี้เปลี่ยนเป็นเช่นใดแล้ว ท่านไม่รู้หรืออย่างไร? ท่านจะกลับไปทำอะไร หรือต้องการจะให้ผู้คนที่นั่นชี้หน้าด่าว่าท่านเป็นคนขี้ขลาดหรือ?”

หลังจากที่เซิ่งฟางได้ยินแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรงอีกครั้ง