บทที่ 66

นางหันกลับไปมองฉู่จวินสิง ก็พบว่าเขามีใบหน้าเรียบเฉยสงบนิ่ง

ไม่ได้แสดงออกให้เห็นถึงความไม่พอใจเพราะคำพูดของเซิ่งฟางเลยสักนิด

เจี่ยนอันอันมองไปยังหานซื่อและทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ อีกครั้ง

ก็พบว่าพวกเขากำลังหยิบถ้วยเหล้าขึ้นมา แล้วดื่มกันอย่างเงียบๆ

บรรยากาศดูจะแปลกประหลาดจนเกินไป

อย่างไรเสียพวกหานซื่อก็ล้วนแต่เป็นทหารรักษาพระองค์ของราชวงศ์ เซิ่งฟางพูดออกมาต่อหน้าพวกเขา บอกว่าต้องการจับฮ่องเต้มาทรมาน

หากว่าคำพูดนี้ได้ยินเข้าหูของฮ่องเต้แล้ว จะต้องถูกประหารถึงเก้าชั่วโคตรทีเดียว

เจ้าเมืองอินเป่ยคนก่อนหน้าผู้นี้ ไม่รู้ถึงผลดีผลเสียบ้างหรืออย่างไร?

เหวินอิงไม่ได้คิดไกลถึงเพียงนั้น

เมื่อนางได้ยินเซิ่งฟางพูดอธิบายสิ่งเหล่านี้ออกมาแล้ว ทันใดนั้นในใจก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมา

หากว่าเซิ่งฟางจะติดตามไปยังเมืองอินเป่ยกับตระกูลของเยียนอ๋องแล้วจริงๆ

เกรงว่าพวกนางต่อให้ต้องการจะพบหน้ากับอีกครั้ง ก็คงจะเป็นเรื่องยากลำบากอย่างมาก

ทว่านางเองก็รู้ว่าในใจของเซิ่งฟาง ไม่ได้อยู่ในค่ายโจรแห่งนี้

เรื่องที่ใจเขาคิดจะกลับไปยังเมืองอินเป่ย เหวินอิงก็รู้ดี

เรื่องที่ทั้งสองคนพูดคุยกันมากที่สุด ก็เป็นเรื่องนี้

ในตอนนั้นที่เซิ่งฟางพูดว่า ต่อไปหากว่าเขาจะกลับไปยังเมืองอินเป่ย จะต้องนำเหวินอิงกลับไปด้วยเป็นแน่

ทว่าในตอนนี้ เขากลับบอกว่าจะกลับไปยังในเมืองอินเป่ยเพียงผู้เดียว

แล้วทิ้งให้นางอยู่ในค่ายโจรโดยที่ไม่สนใจอีก

เมื่อคิดมาจนถึงตรงนี้ ดวงตาของเหวินอิงก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมา

นางไม่อยากจะร้องไห้ต่อหน้าของทุกคน หลังจากที่ลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไปจากห้องโถงหลัก

เซิ่งฟางเมื่อเห็นเข้า ก็รีบประสานมือพูดกับทุกคน “ขออภัยทุกท่านแล้ว ข้าขอออกไปดูก่อน”

ฉู่จวินสิงพยักหน้าให้กับเซิ่งฟาง

เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่ได้พูดอะไร เซิ่งฟางก็รีบไปปลอบเหวินอิง

เมื่อเซิ่งฟางเดินออกไปแล้ว เจี่ยนอันอันก็มองไปยังหานซื่อและทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น

เจี่ยนอันอันถามออกมา “พวกท่านคิดเห็นอย่างไรกันบ้าง?”

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ หากว่าพวกหานซื่อกลับไปยังเมืองจิงโจวแล้ว

คำพูดของเซิ่งฟาง จะต้องรายงานกลับไปยังฮ่องเต้เป็นแน่

จากนั้นฮ่องเต้จะต้องส่งทหารมาโจมตีค่ายโจร