บทที่ 67

หานซื่อเดิมทีก็ชื่นชมในความกล้าหาญและศิลปะการต่อสู้ของฉู่จวินสิง

บวกกับตอนนี้อำนาจการตัดสินใจทุกอย่าง ล้วนแต่ขึ้นอยู่กับเขา

หานซื่อลุกขึ้นแล้วกล่าว “ในเมื่อทุกคนต่างก็สนับสนุนข้าเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็ขอพูดความคิดเห็นของข้าออกมาแล้ว”

เหล่าทหารรักษาพระองค์พากันมองไปยังหานซื่อโดยไม่เลื่อนสายตาไปที่ใด รอคำพูดต่อไปของเขา

มุมปากของเจี่ยนอันอันค่อยๆ ยกขึ้นเล็กน้อย

นางพอจะคาดเดาได้ หานซื่อจะต้องนำเรื่องนี้ไปบอกกับฮ่องเต้สุนัขนั่น

หานซื่อเปิดปากพูดออกมา “ข้าหานซื่อ ถึงแม้ว่าจะเป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ แต่ทว่าข้าเองก็รู้ดี ว่าเรื่องนี้ควรจะทำเช่นไรถึงจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง ขอให้เยียนอ๋องได้โปรดวางใจ เรื่องนี้ต่อให้ข้าจะต้องตายก็ไม่มีทางที่จะรายงานแก่ฮ่องเต้ หากว่าทุกคนต่างก็มีความเห็นเช่นเดียวกับข้า ก็ขอให้ดื่มเหล้าในชามนี้เสียให้หมด”

เมื่อหานซื่อพูดจบ ก็หยิบเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นเมื่อเห็นเข้า ก็ต่างทยอยกันลุกขึ้นยืน

พวกเขาหยิบเหล้าบนโต๊ะขึ้นมา ไม่พูดพล่ามอะไรก็พากันดื่มจนหมด

เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างแสดงออกมาอย่างเงียบเชียบว่าพวกเขาไม่มีทางนำเรื่องนี้รายงานแก่ฮ่องเต้

ฉู่จวินสิงก็พยักหน้าให้กับทุกคนอย่างพึงพอใจ

เขาหยิบเหล้าที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมา แล้วพูดกับเหล่าทหารรักษาพระองค์ “ข้าฉู่จวินสิง ไม่ได้มองคนผิดไป เหล้าชามนี้ ข้าขอคารวะทุกท่าน!”

เมื่อฉู่จวินสิงพูดจบ ก็ดื่มเหล้าอันร้อนแรงในถ้วยนั้นจนหมดในคราวเดียว

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าฉู่จวินสิงดื่มเหล้าลงไปอีก ครั้งนี้นางไม่ได้ส่งเสียงตำหนิเขาออกมา

หานซื่อรินเหล้าให้ตนเองอีกชามหนึ่ง เขาพูดกับฉู่จวินสิ่งว่า

“ขอเยียนอ๋องโปรดวางใจ ต่อให้พวกเราตายไป ก็ไม่มีทางที่จะเปิดเผยออกมาแม้แต่ครึ่งคำ”

หานซื่อพูดจบ ก็ดื่มเหล้าในชามจนหมด

ทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ ต่างก็ทยอยกันแสดงออกมาว่า ต่อให้พวกเขาตายไปก็ไม่มีทางที่จะพูดออกมา

เจี่ยนอันอันมองออกว่า ทหารรักษาพระองค์เหล่านี้ต่างก็ไม่ใช่คนใจร้าย

พวกเขานอกจากหานซื่อแล้ว คนที่อายุน้อยที่สุดมีเพียงแค่สิบห้าปีเท่านั้น ส่วนอายุมากที่สุดก็ยังไม่เกินยี่สิบปี

ตลอดทางมานี้ เหล่าทหารรักษาพระองค์ต่างก็เคารพครอบครัวของฉู่จวินสิง