บทที่ 68

เซิ่งฟางเกาหัวไปมา มองไปยังเหวินอิงด้วยสายตาเป็นประกาย

เขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี เกรงว่าหากว่าพูดผิดไปจะไปยั่วยุให้อีกฝ่ายไม่สบอารมณ์เอาได้

เหวินอิงพูดออกมาด้วยความโกรธ “เหอะ ใครไปมีความสัมพันธ์กับเขากัน รอเขาจากไปเมื่อไรข้าก็จะไปจากค่ายนี่ ผู้ใดจะยินดีเป็นรองหัวหน้านี่ ให้ใครก็ได้เป็นไป อย่างไรเสียข้าก็ไม่เป็นแล้ว”

เจี่ยนอันอันถูกคำพูดนี้ของเหวินอิงทำให้ส่งเสียงหัวเราะออกมา

ในฐานะที่เป็นหญิงสาว แน่นอนว่าเจี่ยนอันอันรู้ว่าคำพูดนี้ของเหวินอัน ล้วนแต่เป็นคำพูดตรงกันข้าม

นางเองก็มองออก ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมาจนถึงขั้นที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจจะแยกจากกันได้แล้ว

แต่คำพูดของเหวินอิง กลับทำให้หัวใจของเซิ่งฟางเป็นกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

เซิ่งฟางคว้าข้อมือของเหวินอิงเอาไว้ แล้วพูดออกมาอย่างเย็นชา “ไม่ได้ เจ้าจะไปจากค่ายไม่ได้ เจ้าคิดจะให้ข้ามีชีวิตอยู่เพียงลำพังอย่างนั้นหรือ!”

คำพูดของเซิ่งฟางทำให้เหวินอิงโกรธขึ้นมาอีกครั้ง

“ทำไม มีเพียงแค่ท่านที่ออกไปจากค่ายแล้วไปเป็นเจ้าเมืองอินเป่ยของท่านได้ แต่ข้ากลับต้องคอยเฝ้าอยู่ที่ค่ายนี้เพียงคนเดียวจนตาย ไปที่ใดก็ไม่ได้อย่างนั้นหรือ ข้ายังอายุน้อย ข้าต้องแต่งงานออกเรือน”

เหวินอิงพูดออกมา จมูกก็รู้สึกแสบร้อน ดวงตาเริ่มแดงก่ำ

เซิ่งฟางก็ปลอบผู้อื่นไม่เป็น โดยเฉพาะเมื่อเห็นเหวินอิงที่แข็งแกร่งมาโดยตลอด วันนี้ดวงตาแดงก่ำมาถึงสองครั้งแล้ว

เขารู้สึกแย่เป็นอย่างมาก แต่กลับไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะดี

เมื่อครู่นี้ในห้อง เขาก็ปลอบประโลมไปเสียนานถึงได้ทำให้เหวินอิงกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้

ทว่าตอนนี้เหวินอิงกลับจะร้องไห้ออกมาอีก เขาก็ไม่รู้แล้วว่าจะทำอย่างไรดีถึงจะถูก

เซิ่งฟางรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เรื่องนี้หากว่าเขาปรึกษากับเหวินอิงเสียแต่เนิ่นๆ ก็อาจจะไม่เป็นดั่งเช่นสถานการณ์ในตอนนี้

เจี่ยนอันอันมองออก เซิ่งฟางตั้งใจที่จะกลับไปยังเมืองอินเป่ย

ทว่าเขาก็ยังตัดใจจากเหวินอิงไม่ได้

แผนการแผนหนึ่งเกิดขึ้นในหัวของเจี่ยนอันอัน

และก็เป็นในตอนที่เซิ่งฟางรู้สึกหมดหนทางนั้น เจี่ยนอันอันผุดลุกขึ้นยืน เดินมายังเบื้องหน้าของเหวินอิง