บทที่ 69

นางเคยได้ยินเซิ่งฟางพูดมาก่อนว่าต่อไปจะต้องทำให้นางได้มีชีวิตที่ดียิ่งขึ้น

เขาบอกว่าตนเองไม่อยากจะเป็นโจรภูเขาไปตลอดชีวิต ยิ่งไม่อยากจะให้ผู้หญิงที่ตนเองรักเป็นโจรภูเขาไปกับเขาตลอดชีวิตด้วย

เหวินอิงในตอนนั้นก็เคยวาดฝันถึงกับเขามาก่อนเช่นกัน

หากว่าต่อไปเซิ่งฟางได้กลับไปยังเมืองอินเป่ย ไปเป็นเจ้าเมืองอีกครั้ง

เช่นนั้นนางก็จะเป็นฮูหยินท่านเจ้าเมือง

แต่นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าเซิ่งฟางจะใช้วิธีการเช่นนี้ เพื่อกลับไปยังเมืองอินเป่ย

นางไม่อยากแยกออกจากเซิ่งฟางแล้วอยู่กันคนละที่

โดยเฉพาะเมืองอินเป่ยในตอนนี้ ยังอยู่ในสถานการณ์อันน่าอนาถ

นางยากที่รับรองได้ว่า หลังจากที่ทั้งสองแยกจากกันแล้ว เซิ่งฟางจะไม่เปลี่ยนใจไปจากนาง

เจี่ยนอันอันมองออกว่าเหวินอิงกำลังกังวลเรื่องใด

นางพูดเกลี้ยกล่อมออกมาอีกครั้ง “ข้ารู้สึกว่าหัวหน้าใหญ่ไม่มีทางที่จะเปลี่ยนใจ ข้าดูออกว่าหัวหน้าใหญ่รักเจ้ามาก เพียงแต่เขาเป็นคนหยาบกระด้าง จะรู้วิธีการปลอบประโลมผู้อื่นได้อย่างไรกัน ตรงจุดนี้รองหัวหน้าก็คงจะรู้เช่นกัน”

เมื่อได้ยินเจี่ยนอันอันพูด เหวินอิงก็พยักหน้าออกมา

เจี่ยนอันอันพูดไม่ผิด ถึงแม้ว่าเซิ่งฟางจะเคยเป็นเจ้าเมืองอินเป่ย ทว่าอย่างไรแล้วเขาก็เป็นเพียงคนหยาบกระด้าง

เขานอกจากจะทำหน้าแปลกประหลาดเพื่อให้นางมีความสุขแล้ว ก็มีเพียงพานางลงเขาเพื่อไปปล้นเท่านั้น

หากจะให้เขาพูดคำพูดหวานหูมาปลอบประโลมนาง เขาก็คงจะพูดไม่ออกแม้แต่สักคำ

เมื่อเห็นว่าเหวินอิงฟังคำของนางแล้ว เจี่ยนอันอันก็พูดเกลี้ยกล่อมต่อ

“รองหัวหน้าไม่อยากจะแยกจากหัวหน้าใหญ่ เพราะกลัวว่าหลังจากที่เขากลับไปยังเมืองอินเป่ยแล้วก็จะไม่รักเจ้าอีก ข้ากลับรู้สึกว่าเรื่องเช่นนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้น นอกจากนี้แล้วทั้งครอบครัวของเยียนอ๋องของเรายังคอยจับตาดูอยู่ แล้วจะปล่อยให้หัวหน้าใหญ่ทำผิด ไปหาหญิงสาวคนอื่นได้อย่างไรกัน”

เมื่อเจี่ยนอันอันพูดออกมาเช่นนี้ เหวินอิงก็หันกลับไปมองเจี่ยนอันอัน

“ที่เจ้าพูดออกมานั้นจริงหรือ ครอบครัวเยียนอ๋องของพวกเจ้า จะช่วยข้าจับตาดูเขาจริงๆ หรือ?”

เจี่ยนอันอันมอบรอยยิ้มปลอบใจให้กับเหวินอิง แล้วตบลงบนหน้าอกพลางสัญญาออกมา

“ขอรองหัวหน้าได้โปรดวางใจ ข้าจะช่วยรองหัวหน้าจับตามองหัวหน้าใหญ่ให้ดีๆ”

เหวินอิงพ่นลมหายใจยาวๆ ออกมา เหมือนว่าจะนำเอาเรื่องหดหู่ไม่สบายใจนั้นทั้งหมดระบายออกมา