บทที่ 70

ในตอนที่เหวินอิงพูดคำว่า ‘คลังเก็บอาวุธ’ ออกมานั้น ในที่สุดเจี่ยนอันอันถึงได้เข้าใจขึ้นมา

มิน่าเล่า ในตอนแรกที่นางพูดว่าต้องการจะไปเดินเล่น เหวินอิงถึงได้แสดงท่าทีป้องกันเอาไว้

ที่แท้นางก็ระวังในเรื่องนี้

เพียงแค่อาวุธโจมตีเล็กน้อยเท่านั้น เจี่ยนอันอันไม่ได้มองเห็นอาวุธพวกนี้อยู่ในสายตาเลย

เพราะอย่างไรแล้วในห้องมิติของนาง ยังมีคลังเก็บอาวุธสมัยใหม่เอาไว้

ที่นั่นไม่เพียงมีอาวุธโจมตีเท่านั้น ยังมีปืนของยุคสมัยใหม่อีกด้วย

เจี่ยนอันอันพูดออกมาด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย “ข้ายังคิดว่ารองหัวหน้าเป็นอะไรไป จู่ ๆ ถึงได้ใช้มีดกับข้า ที่แท้ก็เพราะกลัวว่าข้าจะขโมยอาวุธในค่ายโจรไป”

เมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนัก เหวินอิงก็ขมวดคิ้วยิ่งลึกขึ้น

อาวุธเหล่านี้ พวกเขารวบรวมเก็บไว้ด้วยความยากลำบาก

เซิ่งฟางเก็บรวบรวมอาวุธไว้มากถึงขนาดนี้ ล้วนแต่เพื่อไว้ใช้ในตอนที่จำเป็นต้องโจมตีเมืองอินเป่ยภายในภาคหน้า

เหวินอิงพูดด้วยความโกรธ “เจ้าเสแสร้งกับข้าให้มันน้อยๆ หน่อย รีบพูดออกมา พวกเจ้าตกลงแล้วเป็นใครกันแน่? เยียนอ๋องอะไรกัน ข้าว่าพวกเจ้าล้วนแต่ปลอมตัวเป็นคนในครอบครัวเยียนอ๋องนั่นมากกว่า แล้วทำไมพวกเจ้าถึงได้ปลอมตัวเป็นครอบครัวของเยียนอ๋องกัน จุดประสงค์ที่มายังค่ายเทียนอวิ๋นของพวกเราคืออะไร?”

เจี่ยนอันอันถูกคำพูดของเหวินอิงทำให้พ่ายแพ้ไป

นางอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากขึ้นมา พูดออกมาอย่างหมดไร้ซึ่งคำพูด “หากว่าข้าบอกว่าสำหรับอาวุธพวกนี้แล้ว ข้าไม่ได้ใส่ใจเลย เจ้าจะเชื่อหรือไม่?”

เหวินอิงพูดตะคอกออกมา “เจ้าคิดว่าข้าโง่หรืออย่างไรกัน พวกเจ้านำเจ้าหน้าที่ทางการมายังค่ายเทียนอวิ๋นของพวกเรากว่าสามสิบคน หากว่าไม่ใช่มุ่งเป้ามายังที่คลังอาวุธของพวกเรา หรือว่าจะเป็นเพราะว่าถูกเนรเทศจริงๆ อย่างนั้นหรือ?”

เจี่ยนอันอันถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทาง นางเอื้อมมือออกไปจะหยิบมีดที่อยู่บนลำคอออก

เหวินอิงเมื่อเห็นเข้า ก็เพิ่มแรงมือขึ้น และกดมีดบนลำคอเจี่ยนอันอันลึกขึ้นอีกหลายส่วน

“อย่ามาเล่นแง่กับข้า หากว่าเจ้าไม่ยอมพูดความจริง ข้าก็จะให้เจ้าเห็นเลือดในทันที”

เจี่ยนอันอันไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่ามอีก ตอนนี้ในหัวของนางกำลังครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าหากนางไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา เหวินอิงก็คงจะไม่เชื่อในคำของนาง

เมื่อในใจคิดออกมาเช่นนี้ เจี่ยนอันอันก็หยิบป้ายคำสั่งพยัคฆ์ออกมาจากห้วงมิติ