บทที่ 71

เหวินอิงเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันไม่ยอมพูดถึงเรื่องป้ายคำสั่งพยัคฆ์ออกมาแล้ว นางก็ไม่อยากจะถามอะไรออกมาให้มากนัก

ในตอนที่ทั้งสองคนกำลังกลับไปยังเส้นทางเดิมนั้น เจี่ยนอันอันก็ไม่ได้ลืมจุดประสงค์สำคัญที่สุดในการที่มายังค่ายโจรครั้งนี้

นางถาม “รองหัวหน้า ในค่ายโจรของพวกเจ้า อาหารและพืชผักทั้งหลายเก็บไว้ที่ใดกัน?”

เหวินอิงเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอันอันถามนางถึงเรื่องนี้ นางจึงพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ค่ายโจรของพวกเรามีห้องใต้ดินอยู่ อาหารและพืชผักเหล่านั้น และยังมีสัตว์บนเขาที่ล่ามาได้ ล้วนแต่เก็บเอาไว้ในห้องใต้ดิน”

เจี่ยนอันอันเมื่อได้ยินว่าค่ายโจรมีห้องใต้ดิน ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที

“รองหัวหน้า พอจะนำข้าไปดูห้องใต้ดินได้หรือไม่?”

เหวินอิงไม่รู้ว่าเจี่ยนอันอันมีจุดประสงค์อะไรกันแน่

นางหยุดฝีเท้าลง แล้วมองไปยังเจี่ยนอันอันด้วยใบหน้าระแวดระวัง

“เจ้าคิดจะทำอะไรกัน? อย่าบอกข้านะว่า เจ้าคิดจะขโมยอาหารของพวกเราไป”

เจี่ยนอันอันยิ้มให้กับเหวินอิง ก่อนที่จะหยิบแท่งทองคำออกมาแท่งหนึ่ง

“รองหัวหน้า ข้าอยากจะซื้ออาหารและพืชผักของพวกท่าน หากว่ามีเนื้อแล้วล่ะก็ เช่นนั้นก็ยิ่งดี ท่านเองก็รู้ หากพวกเราไปถึงยังเมืองอินเป่ยแล้ว จะต้องหลีกเลี่ยงความหิวโหยไม่ได้แน่ เงินพวกนี้ถือเสียว่าซื้ออาหารจากพวกเจ้าก็แล้วกัน”

ขณะที่เจี่ยนอันอันพูดออกมา ก็โยนแท่งทองคำในมือไปยังเหวินอิง

เหวินอิงรับเอาไว้ได้ในคราวเดียว

นางจ้องเขม็งไปยังแท่งทองคำนั้น ก็มองเห็นตัวอักษร ‘จวนกั๋วกง’ สามตัวสลักอยู่บนนั้น

เหวินอิงไม่คิดเลยว่า บนกายเจี่ยนอันอันยังมีทองคำแท่งใหญ่ซ่อนเอาไว้

นางจ้องมองไปยังเจี่ยนอันอันด้วยความสงสัย ท้ายที่สุดแล้วก็ยังถามออกมา

“เจี่ยนอันอัน เจ้าจะต้องพูดความจริงกับข้า ตกลงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่ แล้วทำไมบนกายถึงได้มีทองคำแท่งใหญ่เช่นนี้หลบซ่อนอยู่ได้?”

เหวินอิงสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของเจี่ยนอันอันมาโดยตลอด นางไม่เหมือนกับเซิ่งฟาง ที่เชื่อพวกคนที่มีที่มาไม่ชัดเจนเหล่านี้ได้โดยง่าย

เจี่ยนอันอันเมื่อเห็นว่าเหวินอิงมักจะไม่เชื่อในตนเอง นางยกมือขึ้นเกาใบหู