บทที่ 72

เมื่อเห็นว่าเหวินอิงเข้าไปถ้ำแล้ว เจี่ยนอันอันก็รีบก้าวตามไป

เพิ่งจะเดินเข้าไปในถ้ำ ความหนาวเย็นก็ปะทะใบหน้าเข้ามา

เจี่ยนอันอันอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นขึ้นมา คิดในใจว่าถ้ำนี้ช่างหนาวจริงๆ

ในถ้ำนี้มีทางแยกอยู่หลายทาง หากว่าเจี่ยนอันอันไม่ตามติดเหวินอิงไป ก็อาจจะหลงทางได้

ไม่นานนักทั้งสองคนก็มาถึงยังห้องใต้ดิน

เหวินอิงย่อกายลง ก่อนจะเคาะที่พื้นดินจนเสียง ‘ตึง’ ดังขึ้นมา

นางยืนขึ้น ก่อนจะกดลงไปบนพนัง

ไม่นานนักแผ่นหินบนพื้นแผ่นหนึ่งก็เปิดออก

เหวินอิงพูดกับเจี่ยนอันอัน “เจ้าตามข้าลงมา ธัญพืชและพืชผักต่างก็อยู่ที่นี่”

เหวินอิงพูดออกมา พร้อมเดินก้าวใหญ่ลงบันไดไป

เจี่ยนอันอันรีบตามติดมา ทั้งสองคนเดินมาไกล ในที่สุดถึงได้มาถึงชั้นล่างสุด

เหวินอิงจุดคบเพลิงด้านใน ทำให้ทั่วทั้งห้องใต้ดินสว่างขึ้นมา

เจี่ยนอันอันมองไปยังพื้นที่ขนาดใหญ่ด้านในนั้น ตรงด้านข้างพนังนั้นล้วนแต่วางพืชผักธัญพืชเรียงรายเอาไว้

อาหารเหล่านั้นล้วนแต่บรรจุเอาไว้ในถุงกระสอบ

เจี่ยนอันอันนับคร่าวๆ อย่างน้อยก็มีอาหารมากกว่าหนึ่งร้อยกระสอบ

ที่นี่ทั้งหนาวเย็นและแห้งมาก เป็นเหมือนกับตู้เย็นตามธรรมชาติ

พืชผักและธัญพืชมากมายเพียงนี้ มีมากกว่าที่นางเคยเห็นในห้องเครื่องของวังหลวงเสียอีก และยังมีมากกว่าหลายเท่า

เจี่ยนอันอันอยากเอาอาหารทั้งหมดไป

ทว่านางไม่อาจจะทำเช่นนั้นได้ นางยังต้องเหลือบางส่วนเอาไว้ให้คนในค่ายโจรได้กินใช้

เจี่ยนอันอันถามออกมา “แท่งทองคำของข้า เพียงพอที่จะซื้อพืชผักและธัญพืชเหล่านี้สักครึ่งหนึ่งหรือไม่?”

เหวินอิงชั่งน้ำหนักแท่งทองคำในมือ ทองคำแท่งนี้เพียงพอที่จะซื้อธัญพืชและพืชผักทั้งหมดที่นี่

สุดท้ายเจี่ยนอันอันกลับถามนางว่าพอจะซื้ออาหารสักครึ่งหนึ่งได้หรือไม่

ดูเหมือนว่าคุณหนูใหญ่จวนกั๋วกง คงจะเป็นคนที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความมั่งคั่ง

นางสามารถพูดคำเช่นนี้ออกมาได้ ก็สามารถพิสูจน์ได้ว่า นางคงจะไม่เข้าใจว่าทองคำแท่งนี้มีมูลค่ามากเท่าไรกัน