บทที่ 73

เหวินอิงนำเอาทองแท่งคืนให้เจี่ยนอันอัน “ช่างเถิด ข้าไม่เอาทองแท่งก้อนนี้ของเจ้าดีกว่า เจ้าอยากซื้อเนื้อ เช่นนั้นก็ตามข้ามา”

เหวินอิงว่าพลางผลักประตูศิลาให้เปิดออก

เจี่ยนอันอันเห็นว่าด้านหลังของประตูศิลาเป็นพื้นที่ว่างแห่งหนึ่ง

หลังจากเดินตามเหวินอิงเข้ามาแล้ว เจี่ยนอันอันก็ถูกลมหนาวจากภายในโอบล้อมเสียจนหนาวยะเยือก

หลังจากเหวินอิงจุดคบเพลิง ก็ส่องสว่างไปทั่วอาณาบริเวณภายใน

เจี่ยนอันอันจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าภายในนี้บรรจุผลึกน้ำแข็งเอาไว้มากมาย

มิน่าข้างในจึงได้หนาวเย็นถึงเพียงนี้

เจี่ยนอันอันจามออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ นางตระกองแขนเข้าหากัน เดินตามเหวินอิงเข้ามาจนถึงจุดที่เก็บสัตว์ป่าเอาไว้

เหวินอิงชี้ไปยังสัตว์ป่าบนพื้นแล้วเอ่ยขึ้น “สัตว์ป่าทั้งหมดของค่ายเราล้วนอยู่ที่นี่หมด เจ้าชอบกินสัตว์ป่าชนิดไหนก็เอาไปเถิด”

เจี่ยนอันอันเห็นว่าสัตว์ป่าพวกนั้นมีอย่างน้อยสามสิบกว่าตัว

ในจำนวนนั้นมีกระต่ายป่าและไก่ภูเขาอยู่มากที่สุด ยังมีเนื้อวัว แพะ และหมาป่าอีกจำนวนหนึ่ง

เจี่ยนอันอันเองก็ไม่ได้คิดจะนำสัตว์ป่าของผู้อื่นไปมากจนเกินไป นางชี้นิ้วไปทางกระต่ายป่าและไก่ฟ้าไม่กี่ตัว

“ข้าเอาพวกนี้ก็พอแล้ว”

เห็นเจี่ยนอันอันไม่ได้ละโมบโลภมาก จนอยากได้สัตว์ป่าทุกอย่างในค่ายของพวกนาง

เหวินอิงยิ่งรู้สึกมากขึ้นไปอีก ว่าสิ่งที่ตนเองเพิ่งทำไปนับว่าไม่เป็นสุภาพชนมากพอ

นางจึงเอ่ยกับเจี่ยนอันอัน “พวกเราออกไปก่อนเถอะ ข้างในนี้หนาวเกินไป”

เจี่ยนอันอันไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงเดินตามเหวินอิงออกมาจากชั้นใต้ดิน

ตลอดทางทั้งสองไม่ได้พูดคุยสิ่งใด เมื่อเดินออกมาจากถ้ำแล้ว เหวินอิงก็เรียกโจรภูเขาจำนวนหนึ่งออกมา

นางสั่งการโจรภูเขาพวกนี้ ให้พวกเขาเข้าไปในชั้นใต้ดิน นำเอาพืชผักธัญญาหารและเนื้อสัตว์กึ่งหนึ่งออกมาให้หมด

โจรภูเขาปราดมองไปยังเจี่ยนอันอัน สลับมองไปยังเหวินอิงอีกทีด้วยสีหน้าลำบากใจ

“รองหัวหน้า เหตุใดจึงทำเช่นนี้เล่า พวกนั้นล้วนเป็นเสบียงอาหารที่ค่ายของเรามี”

“คงไม่ใช่ว่ารองหัวหน้าจะนำเสบียงพวกนี้ให้เขาไปหมดหรอกนะ”

พวกโจรภูเขาสลับกันพูดไปมา ต่างไม่มีใครขยับตัวแม้สักก้าว