บทที่ 75

เมื่อทุกคนอิ่มหนำสำราญกับข้าวปลาสุราเมรัยแล้ว เซิ่งฟางก็จัดแจงให้ทุกคนเข้าพักผ่อน

ในค่ายจู่ๆ มีคนมากมายเช่นนี้ ห้องที่แต่เดิมนับว่ากว้างขวาง ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นคับแคบขึ้นมา

เหล่าครอบครัวของฉู่จวินสิงถูกจัดให้อยู่กันภายในห้องห้องเดียว

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น ถูกจัดไปยังอีกห้องหนึ่ง

ทว่าเหล่าโจรภูเขาในค่าย กลับถูกไล่ที่ไปพักที่อื่น

พวกโจรภูเขาต่างไม่กล้าปากมากทักท้วง อย่างไรเสียก็เป็นการจัดการของหัวหน้าใหญ่

มีเพียงเจี่ยนอันอันกับฉู่จวินสิงที่ถูกจัดแจงมายังห้องหับด้านข้าง

ที่ซึ่งตัวห้องอยู่ถัดจากห้องหลัก แต่เดิมเป็นห้องที่เหวินอิงใช้พักอาศัย

ตอนนี้เจี่ยนอันอันกับฉู่จวินสิงเข้าพัก เหวินอิงจึงทำได้เพียงตามมาพักอยู่กับเซิ่งฟาง

เซิ่งฟางจัดสรรเช่นนี้ ก็มีจุดประสงค์ของตัวเขาเองแอบแฝงอยู่

คืนนี้เขาอยากรักถนอมเหวินอิงให้ดี

รอจนถึงพรุ่งนี้เช้า เขาก็ต้องตามคนของจวนเยียนอ๋องทั้งตระกูลไปยังเมืองอินเป่ยแล้ว

ร่างกายของฉู่จวินสิงไม่เอื้อต่อการเดินเหิน จึงต้องมีทหารรักษาพระองค์สองนายยกเขาขึ้นไปบนเตียง

เจี่ยนอันอันยืนอยู่ข้างเตียง เห็นว่าในห้องนอกจากเตียงหลังเดียว ก็มีเก้าอี้อยู่อีกตัว

นางจึงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นอึดอัดอยู่ไม่สุขขึ้นมา

เดิมทีเจี่ยนอันอันคิดอยากจะพักรวมกับครอบครัวของฉู่จวินสิง แต่ในตอนนี้นางเป็นเพียงภรรยาที่ยังไม่ผ่านประตูวิวาห์ของฉู่จวินสิง

ผนวกกับอาการของฉู่จวินสิงนับว่าสาหัส ร่างกายแทบไม่ดีขึ้น ต้องการคนคอยดูแลอยู่ข้างกาย

ด้วยเหตุผลนานัปการ นางจึงไม่อาจแยกจากฉู่จวินสิงได้

มองเห็นเจี่ยนอันอันที่ยืนอยู่ข้างเตียงอย่างทำตัวไม่ถูก

ฉู่จวินสิงจึงตบลงบนที่ว่างข้างเตียงแล้วพูดขึ้น “เจ้ามานอนนี่สิ”

เจี่ยนอันอันได้ยินประโยคนี้ ดวงตาพลันเบิกโตขึ้น

นางไม่ได้ฟังผิดหรอกเหรอ ที่เขาให้นางไปนอนบนเตียง?

เตียงหลังนี้เดิมก็ไม่ใหญ่ คนเดียวนอนยังนับว่ากว้างขวาง

หากแต่นอนลงสองคน ก็เปลี่ยนเป็นคับแคบลงแล้ว

อีกอย่างนอนลงบนเตียงเดียวกับฉู่จวินสิง คนสองคนก็ยากจะหลีกเลี่ยงร่างกายแนบเข้าด้วยกัน

นางเองก็ไม่ได้อยากจะใกล้ชิดกับฉู่จวินสิงปานนั้น

“อย่างไรข้าไปนั่งบนเก้าอี้สักคืนจะดีกว่า” เจี่ยนอันอันว่าพลางหมุนกายเตรียมจะเดินไป