บทที่ 76

เจี่ยนอันอันเอนกายข้างฉู่จวินสิง

เนื่องด้วยเตียงมีขนาดแคบเกินไป ต่อให้ฉู่จวินสิงนอนตะแคง ร่างของทั้งสองก็สัมผัสกันอยู่ดี

เจี่ยนอันอันตกใจจนรีบพลิกตัว แล้วหันหลังให้ฉู่จวินสิง

“ท่านนอนตะแคงเช่นนี้ไม่ดีต่อบาดแผล ท่านนอนราบดังเดิมเถิด”

เจี่ยนอันอันเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของฉู่จวินสิง จึงเอ่ยปากเตือน

ฉู่จวินสิงไม่พูดไม่จา เขากำลังหลับตา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

เจี่ยนอันอันหันมองแวบหนึ่ง พลันเห็นฉู่จวินสิงนอนหลับไปแล้ว

นางไม่กล้าพูดอีกต่อไป จึงถดตัวออกไปด้านนอก

ทว่าในขณะนั้นเอง กลับได้ยินเสียงฉู่จวินสิงเอ่ย “เจ้าอย่าขยับ เดี๋ยวตกลงไปจะแย่เอา”

เดิมเจี่ยนอันอันนึกว่าฉู่จวินสิงนอนหลับไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าว ร่างที่กำลังขยับของนางก็ชะงักไป

เจี่ยนอันอันไม่กล้าขยับกายอีก

ผ่านไปสักครู่ นางจึงเอ่ยถาม “ท่านนอนหลับแล้วหรือ?”

ฉู่จวินสิงตอบ “ยังไม่หลับ”

สายตาเจี่ยนอันอันจ้องเขม็งไปที่เก้าอี้ตัวนั้น ในใจคิดว่านางไปนั่งที่เก้าอี้สักหนึ่งคืนดีกว่า

แต่นางก็กลัวเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ จึงนอนด้วยใจกระวนกระวายอยู่ตรงนี้

“ในเมื่อท่านยังไม่นอน พวกเราคุยกันดีหรือไม่?”

เจี่ยนอันอันอยากหาเรื่องคุย เพื่อทำลายสถานการณ์ที่ตึงเครียด

ฉู่จวินสิงไม่พูด ตอบเพียงแค่อืมอย่างแผ่วเบา

สมองของเจี่ยนอันอันแล่นอย่างว่องไว นางจะคุยอะไรกันฉู่จวินสิงดีนะ?

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็ยังคิดไม่ออกว่าจะพูดเรื่องใด

ในตอนนั้นเอง ฉู่จวินสิงที่อยู่ด้านหลังเริ่มเคลื่อนไหว

เจี่ยนอันอันรู้สึกได้ว่าฉู่จวินสิงพลิกตัว

เมื่อนางหันมอง ฉู่จวินสิงก็นอนราบแล้ว

เขาหลับตาสนิท ทำท่าเหมือนนอนหลับไปแล้ว

เจี่ยนอันอันรู้สึกว่าฉู่จวินสิงยอมรับฟังผู้อื่น เป็นเช่นนี้ก็ดี เพราะดีต่อแผลของเขาเอง

ในขณะที่เจี่ยนอันอันไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องใดดี ฉู่จวินสิงกลับเอ่ยขึ้น