บทที่ 77

ตอนอยู่ในคุกหลวง เจี่ยนอันอันไม่ได้คิดมาก

นางนึกว่าตัวเองซ่อนตัวอย่างดีแล้ว เพราะคนอื่นๆ ล้วนมองไม่เห็นนาง

จึงคิดว่าฉู่จวินสิงก็มองไม่เห็นนางเช่นกัน

กลับนึกไม่ถึงว่านางที่กำลังอำพรางตัว จะเปิดเผยตัวตนต่อหน้าฉู่จวินสิงทั้งหมด

“ข้า...ขอไม่ตอบคำถามทั้งสองข้อนี้ได้หรือไม่?” เจี่ยนอันอันลองถามหยั่งเชิง

นางไม่อยากให้ฉู่จวินสิงเค้นถามอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นนางคงปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว

ฉู่จวินสิงไม่ให้โอกาสเจี่ยนอันอัน เขาเอ่ยเสียงเย็น

“เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงสวมรอยเป็นคุณหนูใหญ่จวนกั๋วกง แล้วปะปนเข้ามาในขบวนของพวกข้า?”

เจี่ยนอันอันรู้สึกว่าหากยังถูกเค้นถามต่อไป นางต้องถูกจับได้แน่

นางเตรียมจะลุกจากเตียง ทว่ากลับรู้สึกถึงจุดชีพจรที่แผ่นหลังถูกคนออกแรงจี้ลงไป

ร่างกายนางแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับได้แม้แต่น้อย

“เมื่อครู่ท่านสกัดจุดข้าหรือ?” เจี่ยนอันอันเอ่ยถามด้วยสีหน้าลนลาน

นางรู้ว่าเมื่อจุดชีพจรถูกสกัด ไม่เพียงร่างกายขยับเขยื้อนไม่ได้

หากผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม นางจะเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งร่าง

หากไม่ถูกคลายจุดทันเวลา นางจะเจ็บปวดเช่นนี้ตลอดไป

ความรู้สึกเช่นนั้นทรมานยิ่งกว่าตาย

เจี่ยนอันอันนึกไม่ถึงว่าฉู่จวินสิงจะมาไม้นี้กับนาง

หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ นางคงไม่หันหลังให้ฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงทำเสียงฮึดฮัด แต่ไม่ได้พูดสิ่งใด

เขาในตอนนี้ได้เปลี่ยนจากฝ่ายรับเป็นฝ่ายรุกแล้ว

หากเจี่ยนอันอันไม่พูดความจริง เขาจะไม่คลายจุดให้นาง

เจี่ยนอันอันใจแป้ว เพื่อไม่ให้ตัวเองได้รับความเจ็บปวดทรมาน นางตัดสินใจบอกความจริงดีกว่า