บทที่ 78

ฉู่จวินสิงนึกถึงตอนที่เขาหมดสติ เคยตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง

ตอนนั้นเขาเห็นเจี่ยนอันอันแอบลอบไปที่ทหารรักษาพระองค์ อีกทั้งยังแอบวางยาในถุงน้ำของทหารเหล่านั้น

ต่อมาทหารเหล่านั้นก็เริ่มท้องเสีย

ขณะนั้นดูเหมือนทหารรักษาพระองค์จะมองไม่เห็นเจี่ยนอันอัน

ยามนี้เมื่อลองนึกดู ขณะนั้นเจี่ยนอันอันน่าจะกำลังล่องหนอยู่

เพียงแต่ฉู่จวินสิงเองก็ไม่เข้าใจ เหตุใดคนอื่นถึงไม่เห็นเจี่ยนอันอันที่กำลังล่องหน มีเพียงเขาที่มองเห็น

เจี่ยนอันอันกระวนกระวายมาก กำลังรอให้ฉู่จวินสิงพูด

ขณะนี้นางถูกเขาสกัดจุด ทำให้แขนขาขยับไม่ได้

สมองของนางโลดแล่นอย่างรวดเร็ว

นางควรใช้วิธีใด ถึงจะคลายจุดชีพจรได้?

ในขณะที่เจี่ยนอันอันคิดเหลวไหล ในที่สุดฉู่จวินสิงได้เอ่ยขึ้น

“ได้ ข้าเชื่อในสิ่งที่เจ้าพูด”

เจี่ยนอันอันนึกไม่ถึงว่าฉู่จวินสิงจะเชื่อนางเร็วขนาดนี้

ในขณะที่นางกำลังจะผ่อนลมหายใจ ฉู่จวินสิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แล้วมิติที่เจ้ากล่าวถึง คือสิ่งใด?”

เจี่ยนอันอันรีบอธิบาย “มิติแห่งนี้ข้าเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเอง ด้านในสามารถบรรจุของได้ทุกสิ่ง เพียงชั่วความคิดของข้าเกิดขึ้น จะสามารถนำสิ่งที่อยู่ในมิติออกมาได้ หากท่านไม่เชื่อ ข้าจะนำออกมาให้ท่านดู”

ระหว่างที่พูด เพียงชั่วความคิดของเจี่ยนอันอัน กล่องหยกใบหนึ่งของจวนเยียนอ๋องก็ปรากฏขึ้นในมือฉู่จวินสิงทันที

ฉู่จวินสิงถือกล่องหยกขึ้นมาดูพลางขมวดคิ้ว

เขารีบเปิดกล่องหยก พลันเห็นตราลัญจกรหยกวางอยู่ด้านใน

นี่คือตราลัญจกรหยกที่จะรักษาชีวิตฉู่จวินสิงและครอบครัวของเขาได้

อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่ฮ่องเต้องค์ก่อนมอบให้เขาก่อนสวรรคต

หากไม่คับขันจริงๆ ห้ามนำตราลัญจกรหยกออกมาเด็ดขาด

ฉู่จวินสิงนำตราลัญจกรหยก ไปซ่อนไว้อย่างมิดชิดภายในจวนเยียนอ๋อง

นอกจากตัวเขา ไม่มีใครรู้เป็นคนที่สองแน่นอน