บทที่ 8

คนเหล่านั้นยังคงร่ำร้องไม่หยุด คอยปลุกเร้าให้ชาวบ้านคนอื่น ๆ ด่าทอครอบครัวเยียนอ๋องให้ไสหัวออกไปจากแคว้นไท่ยวน

แต่พวกเขาไม่กล้าโยนสิ่งของในมืออย่างแม่นยำเหมือนเดิมอีกแล้ว

พวกเจี่ยนอันอันถูกเหล่าทหารรักษาพระองค์ควบคุมตัวไปถึงนอกเมือง

หลังออกไปนอกเมืองแล้วก็จะมีคนในครอบครัวที่มาบอกลารออยู่ที่นี่

คนในครอบครัวเหล่านั้นจะนำอาหารและน้ำมาให้คนที่ถูกเนรเทศ เหล่าทหารรักษาพระองค์ที่รับผิดชอบควบคุมตัวก็จะไม่ขัดขวาง

นี่เป็นกฎที่มีมาแต่ช้านาน ไม่เคยมีใครล่วงละเมิดมาก่อน

เจี่ยนอันอันนึกว่าคงไม่มีคนจากจวนกั๋วกงมาส่ง แต่กลับเห็นรถม้าของจวนกั๋วกงคันหนึ่งจอดอยู่ข้างทาง

สาวใช้คนหนึ่งจูงสุนัขดุร้ายตัวหนึ่งเดินลงมาจากรถม้า

เจี่ยนอันอันจำได้ว่าสาวใช้ผู้นี้คอยรับใช้เจี่ยนหลิงเยว่

เจี่ยนอันอันเข้าใจแล้ว เจี่ยนหลิงเยว่คงส่งสาวใช้ผู้นี้มาแก้แค้นที่ทำให้ตนเองเสียโฉมเป็นแน่

สาวใช้ลงมาจากรถม้าแล้วก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้สุนัขดุร้ายตัวนั้นเข้ามาขย้ำเจี่ยนอันอันทันที

เจ้าสุนัขตัวร้ายกระเหี้ยนกระหือรือมาแต่แรก ได้ยินคำสั่งของสาวใช้ก็กระโจนเข้าหาเจี่ยนอันอันทันที

เจี่ยนอันอันก้าวเท้าหลบการจู่โจมของสุนัขได้หลายครั้ง

นางมาถึงตรงหน้าสาวใช้ผู้นั้น ชนสาวใช้โครมใหญ่จนอีกฝ่ายล้มลงบนพื้น

ในเวลาเดียวกัน ในมือเจี่ยนอันอันก็มีมีดสั้นเพิ่มมาเล่มหนึ่ง

ไม่มีใครรู้ว่าเจี่ยนอันอันนำมีดเล่มนี้ออกมาจากคลังอาวุธในห้วงมิติ

ทุกคนเข้าใจว่าเจี่ยนอันอันแย่งมีดสั้นมาจากสาวใช้ผู้นั้น

ว่าสุนัขดุร้ายตัวนั้นกำลังจะกระโจนเข้ามากัดเจี่ยนอันอันอีกครั้งแล้ว

คนในจวนเยียนอ๋องต่างปาดเหงื่อแทนเจี่ยนอันอัน

มีคนอยากเข้ามาช่วยเหลือเจี่ยนอันอัน แต่ถูกทหารรักษาพระองค์ห้ามไว้

ฮูหยินใหญ่เห็นเช่นนั้นก็รีบร้องว่า “อันอัน ระวังข้างหลัง!”

เจี่ยนอันอันรอจังหวะนี้เอง นางหันขวับกลับมาใช้มีดแทงเข้าที่คอของสุนัขดุตัวนั้น

สุนัขตัวร้ายครางเสียงแหลม ล้มลงบนพื้น