บทที่ 9

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในจวนเยียนอ๋อง พวกเขาค้นไม่เจอทรัพย์สมบัติเลยสักชิ้น

ตอนไปรายงานผลการปฏิบัติหน้าที่ เขาจะต้องถูกฮ่องเต้ลงโทษอย่างแน่นอน

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ผูกใจเจ็บคนในครอบครัวเยียนอ๋องเพราะเรื่องนี้เอง

เดิมนั้นพวกเขานำชุดผ้าป่านเนื้อหยาบสำหรับให้คนในตระกูลเยียนอ๋องผลัดเปลี่ยนมาด้วย

แต่ตอนริบทรัพย์กลับค้นไม่เจออะไร หัวหน้าทหารรักษาพระองค์จึงเปลี่ยนใจ

เขาจะปล่อยให้คนในตระกูลเหล่านี้ถูกเนรเทศทั้งที่ยังสวมชุดหรูหราเช่นนี้แหละ

เขาต้องการให้ทุกคนได้เห็นว่าคนที่ถูกเนรเทศเหล่านี้ล้วนแต่เป็นเชื้อพระวงศ์ทั้งสิ้น

ดีที่สุดคือเจอโจรดักปล้นระหว่างทาง ถึงตอนนั้นเขาก็มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว

อย่างไรเสียฮ่องเต้ก็บัญชาไว้แล้วว่าพวกเขาแค่คุมคนไปส่งก็พอ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกโรงปกป้อง

รอจนไปถึงเมืองร้าง เขาค่อยให้คนเหล่านี้เปลี่ยนไปใส่ชุดผ้าป่านเนื้อหยาบ

ให้พวกเขาใช้ชีวิตอันแสนลำเค็ญในถิ่นทุรกันดารไปเถอะ

ในไม่ช้าเหล่าทหารรักษาพระองค์ก็เริ่มย่างเนื้อสุนัข

กลิ่นหอมของเนื้อโชยมาเป็นระลอก ลอยมาเข้าจมูกของคนในตระกูลเยียนอ๋อง

พวกเขาเห็นทหารรักษาพระองค์กินเนื้อย่าง ก็กลืนน้ำลายอย่างอดไม่ไหว

เจี่ยนอันอันประคองฮูหยินใหญ่ไปนั่งลงบนเนินใต้ต้นไม้ใหญ่ นางถามอย่างเอาใจใส่ว่า “ตอนนี้ฮูหยินใหญ่คงหิวแย่เลยสินะเจ้าคะ?”

ฮูหยินใหญ่นวดขาที่ปวดระบมพลางพยักหน้าน้อย ๆ

ตั้งแต่ออกมาจากจวนเยียนอ๋อง ทหารรักษาพระองค์เหล่านี้ก็ไม่ให้พวกเขาพกข้าวของใดใดติดตัวมาด้วย

กล่าวได้ว่าพวกเขายังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้

ทุกคนทั้งหิวและกระหาย แต่กลับทำได้เพียงมองดูทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นกินเนื้อดื่มน้ำกันตาปริบ ๆ

ตลอดทางมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเจี่ยนอันอันและฮูหยินใหญ่ใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม

เจี่ยนอันอันไม่อยากให้ฮูหยินใหญ่ทรมานจากความหิว นางหยิบของว่างสองชิ้นออกมาจากในห้วงมิติแล้วแอบยัดใส่มือฮูหยินใหญ่

พอฮูหยินใหญ่เห็นของว่าง ใบหน้าก็แสดงความประหลาดใจออกมา

“เจ้าไปเอาของว่างพวกนี้มาจากไหน?”

เจี่ยนอันอันทำมือบอกใบ้ว่าอย่าเอ็ดไป แล้วกล่าวกับฮูหยินใหญ่ว่า “ฮูหยินใหญ่แค่กินไปอย่างสบายใจก็พอเจ้าค่ะ ไม่มีพิษ”

เจี่ยนอันอันลุกขึ้นเดินมาถึงตรงหน้าฉู่จวินสิง