บทที่ 80

เจี่ยนอันอันดึงข้อมือของฉู่จวินสิงขึ้นเพื่อตรวจชีพจรให้เขา

นางพบว่าเลือดลมของฉู่จวินสิงกำลังวิ่งพล่านไปทั่วร่าง

หากรักษาไม่ทันการณ์ เกรงว่าเขาคงต้องหมดสติอีกครั้ง

เจี่ยนอันอันรีบนำยาที่ทำให้เลือดลมสงบออกมาจากมิติหนึ่งเม็ด แล้วยัดเข้าปากฉู่จวินสิงทันที

จากนั้นนางก็ซื้อน้ำแร่อีกหนึ่งขวดจากร้านค้าในมิติ แล้วพยุงฉู่จวินสิงให้ลุกขึ้น ค่อยๆ ป้อนน้ำให้เขาดื่ม

ฉู่จวินสิงกลืนยาในปากลงคอพร้อมกับน้ำดื่ม

เมื่อเขาหายใจสะดวกแล้ว จึงหันมองขวดน้ำแร่ที่อยู่ในมือเจี่ยนอันอัน

“นี่คือสิ่งใด?” ฉู่จวินสิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าฉงน

เจี่ยนอันอันไม่คิดจะปิดบังเขาอีกต่อไป

นางจึงบอกไปตามความจริง “นี่คือน้ำแร่ในโลกที่ข้าอยู่ ดื่มแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกาย”

ฉู่จวินสิงไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงจ้องมองขวดน้ำแร่ที่อยู่ในมือเจี่ยนอันอัน

หากเมื่อครู่เขายังสงสัยในคำพูดเหล่านั้นของเจี่ยนอันอัน

มาถึงตอนนี้ ในที่สุดเขาก็เชื่อว่าเจี่ยนอันอันไม่ใช่คนในโลกนี้เฉกเช่นเขา

หลังจากกินยาที่ทำให้เลือดลมสงบเข้าไป ฉู่จวินสิงรู้สึกว่าเลือดลมภายในร่างกายค่อยๆ สงบลง

แต่เมื่อนึกถึงวันพรุ่งนี้ที่จะมีคนกลุ่มหนึ่งมาลอบสังหารครอบครัวเขา ฉู่จวินสิงก็โกรธจนกัดฟันกรอด

เจี่ยนอันอันตรวจชีพจรให้ฉู่จวินสิงอีกครั้ง

เนื่องด้วยตลอดการเดินทาง ฉู่จวินสิงไม่ได้รีบการดูแลรักษาเป็นอย่างดี ทำให้ร่างกายของเขาใกล้จะพังทลายเต็มที

หากไม่ใช่เพราะฉู่จวินสิงมีปณิธานที่แข็งกล้า บวกกับร่างกายที่แข็งแกร่ง เขาคงหมดสติไปอีกครั้ง

ทว่าจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ เขาจำเป็นต้องได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้

ขณะนี้ภายในห้องมีเพียงแค่สองคน เจี่ยนอันอันจึงตัดสินใจนำยาแก้อักเสบออกมาจากคลังยา เพื่อทำการรักษาให้ฉู่จวินสิง

นางหันไปเอ่ยกับเขา “ฉู่จวินสิง ตอนนี้ข้าจะฉีดยาให้ท่าน ท่านห้ามขยับตัวเด็ดขาด”

ระหว่างที่พูด ในมือเจี่ยนอันอันมียาแก้อักเสบเพิ่มมาหนึ่งขวด