บทที่ 81

บนแขนของฉู่จวินสิงมีหัวเข็มเสียบอยู่

เขาเชื่อฟังโดยการไม่ขยับเขยื้อน เพียงแค่ส่งสายตาบอกให้เจี่ยนอันอันนอนลงข้างกายเขา

“มานอนลงสิ แล้วพักผ่อนให้ดีสักคืน พรุ่งนี้ยังมีธุระให้จัดการอีกมาก”

เมื่อเห็นฉู่จวินสิงดึงดันให้นางนอนลง อีกทั้งบนแขนของเขายังมีเข็มคาอยู่ เขาคงไม่กล้าทำอะไรนาง

หลังเจี่ยนอันอันตรึกตรองสักครู่ ในที่สุดก็นอนลงข้างกายฉู่จวินสิง

นางจ้องเขม็งไปที่ขวดยาซึ่งอยู่เหนือหัว มองดูน้ำยาหยดลงมาทีละหยด

หวังเพียงให้ยาขวดนี้ ช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บของฉู่จวินสิงลงบ้าง

น้ำยาในขวดส่งผลในเรื่องการนอนหลับ เพียงไม่นานฉู่จวินสิงก็นอนหลับสนิท

เจี่ยนอันอันไม่กล้านอน เพราะนางยังต้องคอยเฝ้าดูขวดยา

หลังจากรอให้น้ำยาหยดจนหมด นางจึงถอดหัวเข็มที่เสียบอยู่บนแขนของฉู่จวินสิงออก

หลังจากตรากตรำมาทั้งวัน เจี่ยนอันอันเองก็เหนื่อยล้าอยู่บ้าง

เมื่อความง่วงคืบคลาน เปลือกตาของเจี่ยนอันอันหนักอึ้งอย่างที่สุด

นางหลับตา ในไม่ช้าก็นอนหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เจี่ยนอันอันตื่นขึ้นเพราะเสียงโวยวายด้านนอก

เมื่อนางลืมตาขึ้น รู้สึกว่ามีสายตาของใครบางคน กำลังจ้องมองตนเอง

พอนางหันมอง จึงเห็นฉู่จวินสิงที่ไม่รู้ว่าตื่นขึ้นตั้งแต่เมื่อใด

ขณะนี้เขากำลังจ้องนางไม่วางตา

เจี่ยนอันอันก้มมองเสื้อผ้าตัวเองตามสัญชาตญาณ โชคดีที่เสื้อผ้าทั้งหมดยังสวมอยู่บนร่างกาย

เจี่ยนอันอันรู้สึกปวดขาอย่างมาก

เมื่อนางหันมอง ถึงได้พบว่าขาข้างหนึ่งของตนไปวางอยู่บนขาของฉู่จวินสิง

เจี่ยนอันอันรีบเก็บขากลับมาทันที

นางเป็นคนนอนดิ้นมาตลอด

หากไม่ใช่เพราะเตียงแคบ บวกกับมีฉู่จวินสิงนอนอยู่ข้างกาย

เมื่อคืนถือว่าเจี่ยนอันอันนอนไม่ค่อยดิ้น

หากเป็นเมื่อก่อน นางคงนอนกลิ้งจากอีกด้านของเตียง ไปยังฝั่งตรงข้าม