บทที่ 82

เจี่ยนอันอันเห็นดังนั้น ก็รู้ตัวว่ารบกวนพวกเขา

นางหัวเราะแล้วรีบเอ่ยขึ้น “พวกเจ้าคุยกันต่อเถอะ ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย เดี๋ยวข้าจะกลับไปนอนต่ออีกหน่อย”

เจี่ยนอันอันพูดจบ ก็รีบถอยหลังกลับไปทันที

นางปิดประตู แล้วกลับไปที่เตียง

พวกโจรภูเขาที่อยู่ในห้องโถง เห็นเจี่ยนอันอันกลับไปในห้องแล้ว

พวกเขาจึงเริ่มหารือกันอีกครั้ง

เจี่ยนอันอันเดินมาข้างเตียง ไม่ได้สนใจสายตาฉู่จวินสิงที่กำลังจ้องมองตัวเองอยู่

นางเข้าไปคว้าข้อมือของเขา แล้วตรวจชีพจรให้ฉู่จวินสิงอีกครั้ง

น้ำยาแก้อักเสบและยาสงบเลือดลมเมื่อคืน เริ่มเห็นผลขึ้นมาบ้างแล้ว

เลือดลมในร่างของฉู่จวินสิงได้สงบลงทั้งหมด

ร่างกายของเขากำลังฟื้นตัวไปในทางที่ดีขึ้น

ทั้งสองคนภายในห้องต่างเงียบงัน

มีเพียงเสียงโหวกเหวกโวยวายด้านนอกที่ดังขึ้นไม่หยุด

เจี่ยนอันอันได้ยินโจรภูเขาคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “หัวหน้าใหญ่ ท่านจะติดตามพวกเขาไปเมืองอินเป่ยจริงหรือ? แล้วพวกข้าจะทำอย่างไร พวกข้าไม่มีหัวหน้าใหญ่ไม่ได้หรอกนะ”

เสียงของเซิ่งฟางดังลอดเข้ามา “เรื่องนี้ข้าตัดสินใจแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องโต้แย้งให้มากความ”

“แต่ว่าหัวหน้าใหญ่...” เสียงของโจรภูเขาอีกคนดังขึ้น เขาพูดไปได้เพียงครึ่งเดียว เสียงพลันหายไป

เจี่ยนอันอันเงี่ยหูฟังเต็มที่ นางอยากจะวิ่งไปแอบฟังการสนทนาด้านนอกตรงหน้าประตู

เมื่อเห็นท่าทางของนาง ฉู่จวินสิงก็หัวเราะอย่างลืมตัว

เจี่ยนอันอันหันมอง เห็นฉู่จวินสิงกำลังหัวเราะ

นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นฉู่จวินสิงหัวเราะ

เดิมทีเขาเป็นคนรูปโฉมหล่อเหลาอยู่แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าทำให้เขารูปงามยิ่งกว่าเดิม

เจี่ยนอันอันมองดูอย่างตะลึง จนลืมแอบฟังการสนทนาด้านนอก

“ดูพอหรือยัง?” คำพูดของฉู่จวินสิง ทำให้เจี่ยนอันอันรู้สึกตัว

นางเห็นฉู่จวินสิงเก็บรอยยิ้มไปแล้ว ถึงได้ตระหนักว่าตัวเองจ้องมองอีกฝ่ายอยู่