บทที่ 83

เจี่ยนอันอันรีบกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งไปเปิดประตู

เห็นเพียงเหวินอิงยืนอยู่หน้าประตู ขอบตาของนางแดงก่ำ บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ไม่ทันเช็ด

เหวินอิงเอ่ยขึ้น “ออกมากินข้าวเถอะ”

เมื่อพูดจบ เหวินอิงก็หันหลังจากไปทันที

เจี่ยนอันอันไม่ได้เอ่ยถาม นางรีบเดินไปข้างเตียง

นำแขนข้างหนึ่งของฉู่จวินสิงมาพาดไว้บนบ่าตัวเอง

เจี่ยนอันอันประคองฉู่จวินสิงให้ลงจากเตียง

ฉู่จวินสิงที่รูปร่างสูงโปร่ง ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไปบนตัวเจี่ยนอันอัน

เมื่อสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มจากร่างกายเจี่ยนอันอัน หัวใจของฉู่จวินสิงเต้นช้าลงอย่างไม่มีสาเหตุ

เจี่ยนอันอันไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของฉู่จวินสิง นางประคองเขาให้เดินไปที่ประตูทีละก้าว

เจี่ยนอันอันเดินหน้าไปอย่างยากเย็น นางเอ่ยกับฉู่จวินสิง

“เมื่อคืนข้าเติมน้ำยาแก้อักเสบให้ท่านไปแล้ว ร่างกายของท่านน่าจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน ตอนนี้ท่านต้องลงมาเดินบ้าง เพื่อให้ร่างกายฟื้นตัวโดยเร็ว”

ฉู่จวินสิงตอบรับเสียงค่อย ปล่อยให้เจี่ยนอันอันประคองเขาต่อไป

ขณะที่เจี่ยนอันอันประคองฉู่จวินสิง รู้สึกแค่ว่าร่างกายเขาหนักมาก

หากไม่ใช่เพราะนางเตรียมใจไว้แต่แรก เกรงว่าตอนนี้คงถูกอีกฝ่ายทับจนหมอบอยู่บนพื้น

เจี่ยนอันอันไม่ได้เรียกทหารรักษาพระองค์มาช่วย นางคิดว่าเรื่องเช่นนี้อย่าลำบากทหารรักษาพระองค์จะดีกว่า

รอให้พวกเขาไปถึงเมืองอินเป่ย ทหารรักษาพระองค์เหล่านี้ยังต้องเดินทางกลับเมืองจิงโจว

ต่อไประหว่างพวกเขาคงไม่ได้พบกันอีก เรื่องบางอย่างนางทำเองดีกว่า

เจี่ยนอันอันประคองฉู่จวินสิงเดินมาถึงนอกประตู

การปรากฏตัวของทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนทันที

ฮูหยินใหญ่และคนอื่นๆ ในครอบครัว ได้มารวมตัวกันที่ห้องโถงแล้ว

เมื่อฮูหยินใหญ่เห็นเจี่ยนอันอันประคองฉู่จวินสิง ก็เผยรอยยิ้มดีใจทันที

นางนึกไม่ถึงว่าภายในระยะเวลาสั้นๆ แค่หนึ่งคืน ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะรุดหน้าไปอีกหนึ่งขั้น

ฉู่จวินสิงที่ไม่ยอมใกล้ชิดสตรี ขณะนี้ยินดีให้เจี่ยนอันอันประคองเขา