บทที่ 84

หลังจากอาหารมื้อนี้ ทุกคนต้องเดินทางไปเมืองอินเป่ยแล้ว

ทุกคนจึงกินกันอย่างรวดเร็ว

เมื่อรอให้ทุกคนกินเสร็จ หานซื่อที่เป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ก็หันไปเอ่ยกับทุกคน “พวกเราควรออกเดินทางได้แล้ว”

ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกันแล้วออกจากห้องโถง

คราวนี้เจี่ยนอันอันไม่ได้ประคองฉู่จวินสิง

เพราะพวกเขายังต้องเดินทางไกล ร่างกายของฉู่จวินสิงคงรับไม่ไหว

จึงมีทหารรักษาพระองค์สองนาย ใช้เปลหามฉู่จวินสิงไปตลอดการเดินทาง

ส่วนฉู่จวินหลุนยังคงขี่หลังฉู่อันเจ๋อดังเดิม

ทุกคนมาถึงหน้าค่ายโจร เจี่ยนอันอันเห็นรถม้าและเสบียงที่นางซื้อเมื่อคืนจอดอยู่หน้าประตู

โจรภูเขาสามร้อยกว่าคนที่รู้ว่าเซิ่งฟางจะจากค่ายไป ล้วนล้อมรอบเขาเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาจากไป

ส่วนเหวินอิงหันหลังแล้วแอบหลั่งน้ำตา

เซิ่งฟางเห็นดังนั้นจึงดึงเหวินอิงเข้าไปกอด แล้วเช็ดน้ำตาให้นางอย่างสงสาร

“เอาล่ะ อย่าร้องไห้เลย ใช่ว่าข้าจะไปแล้วไม่กลับสักหน่อย”

“อีกอย่าง เมืองอินเป่ยไม่ได้ไกลจากที่นี่มากนัก แค่ข้ามภูเขาลูกนี้ไปพวกเราก็ได้พบกันแล้ว”

“รอให้ข้าไปถึงเมืองอินเป่ย แล้วจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ ข้าจะกลับมาหาเจ้า”

เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากกันจริง ในใจของเซิ่งฟางก็เจ็บปวดไม่น้อย

เหวินอิงพยายามกลั้นน้ำตา แล้วเงยหน้าเอ่ยกับเซิ่งฟาง “ท่านต้องกลับมาหาข้านะ อยู่ข้างนอกห้ามมีสตรีอื่นเด็ดขาด”

เซิ่งฟางจับแก้มเหวินอิง แล้วกล่าวคำสาบานต่อหน้าทุกคน

“ข้ารับปากเจ้า ข้าเซิ่งฟางจะไม่ทิ้งเจ้าไปอย่างไม่ใยดีเด็ดขาด”

“พี่น้องมากมายเป็นสักขีพยานให้ข้าได้ ข้าต้องกลับมาหาเจ้าแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำมั่นสัญญาของเซิ่งฟาง ความมัวหมองในใจเหวินอิงจึงผ่อนคลายลงบ้าง