บทที่ 85

เจี่ยนอันอันหันไปถามเซิ่งฟาง “หัวหน้าใหญ่ หากท่านจากไป ผู้คนในค่ายไม่แตกแยกกันหมดหรือ?”

เซิ่งฟางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องนี้ไม่เป็นไร มีหัวหน้ารองกับผู้อาวุโสทั้งแปดอยู่ คนพวกนั้นจะเชื่อฟังเป็นอย่างดี”

เจี่ยนอันอันนึกไม่ถึงว่าภายในค่ายโจรแห่งนี้ นอกจากเซิ่งฟางกับเหวินอิงที่เป็นหัวหน้าทั้งสองคนแล้ว ยังมีผู้อาวุโสอีกแปดคนด้วย

ดูท่าคนทั้งแปดที่พูดคุยกับพวกเขาในห้องโถง ก็คือผู้อาวุโสแปดคนนั้น

เมื่อมีเซิ่งฟางนำทาง การเดินขึ้นเขาของทุกคนจึงราบรื่นขึ้นมาก

ในไม่ช้าพวกเขาก็ขึ้นไปถึงยอดเขา

หานซื่อถามเจี่ยนอันอัน “คุณหนูใหญ่เจี่ยน พวกเราจะพักกันที่นี่สักครู่หรือไม่?”

เจี่ยนอันอันหันมองคนอื่นๆ ในครอบครัว ทุกคนดูเหน็ดเหนื่อยกันมาก

นางพยักหน้า “พักกันสักครู่เถอะ”

หานซื่อจึงให้ทุกคนพักผ่อนทันที

เซิ่งฟางนึกไม่ถึงว่าหานซื่อที่เป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ จะเชื่อฟังเจี่ยนอันอันขนาดนี้

เขานึกถึงเรื่องที่หานซื่อเคยบอก เจี่ยนอันอันเป็นคนช่วยชีวิตหานซื่อเอาไว้

เรื่องนี้ทำให้รู้ว่าหานซื่อเป็นคนที่สำนึกในบุญคุญของผู้อื่น

หากโน้มน้าวให้หานซื่ออยู่ใต้บังคับบัญชา ภายหน้าเขาต้องจงรักภักดิ์ดีต่อเจี่ยนอันอันแน่นอน

แต่ไม่รู้ว่าเจี่ยนอันอันคิดเห็นอย่างไร

หากเปลี่ยนเป็นเขา เขาต้องคิดหาวิธีให้หานซื่อมาเป็นพวกตัวเองแน่นอน

เจี่ยนอันอันไม่รู้ว่าเซิ่งฟางคิดสิ่งใดอยู่ ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของนางล้วนอยู่ที่ด้านล่าง

เนื่องจากยืนอยู่ที่สูงทำให้ทอดมองได้ไกล เจี่ยนอันอันมองลงไปเบื้องล่างที่ไม่ห่างจากเชิงเขาซึ่งมีเมืองตั้งอยู่

ที่นั่นน่าจะเป็นเมืองอินเป่ย

ประตูเมืองแห่งนั้นปิดสนิท ภายในเมืองมีสิ่งปลูกสร้างมากมาย ล้วนเป็นซากปรักหักพัง

ภายในเมืองบรรยากาศอึมครึม ไม่มีความคึกคักแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในเมืองแห่งนั้น มีชีวิตอยู่กันได้อย่างไร

เมื่อเทียบกับเมืองอินเป่ย เมืองเฉาซานที่อยู่อีกด้านดูคึกคักกว่ามาก

เจี่ยนอันอันได้ยินเซิ่งฟางถอนหายใจจึงหันมองเขา เห็นอีกฝ่ายกำลังทอดมองเมืองอินเป่ยเช่นกัน