บทที่ 86

เจี่ยนอันอันตัดสินใจวางภารกิจของห้วงมิติเอาไว้ก่อน

เรื่องธัญพืชห้าชนิดกับน้ำพุวิญญาณ อย่างไรก็ไว้ค่อยว่ากันเถอะ

เจี่ยนอันอันลุกยืนขึ้น ตรงไปอยู่ข้างกายหานซื่อ ก่อนเอ่ยกับเขาเบาๆ

“เมื่อครู่ข้าเห็นนิมิตอีกแล้ว ตอนกลางวันที่หน้าประตูเมืองอินเป่ยจะมีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้น พวกเขาล้วนเป็นคนที่ฮ่องเต้ส่งมาลอบสังหารคนทั้งสกุลของฉู่จวินสิง พวกเจ้าเฝ้าระวังไว้หน่อยเถิด”

หานซื่อเพียงฟังจบ สีหน้าพลันก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา

เขารีบนำคำเหล่านี้ บอกต่อไปยังทหารรักษาพระองค์พวกนั้น

เจี่ยนอันอันตรงไปหาฉู่จวินสิงกับฉู่อันเจ๋อ นำเรื่องนิมิตที่ตนเห็นบอกแก่คนทั้งสอง

ทั้งสองคนต่างเชื่อในความสามารถเห็นนิมิตของเจี่ยนอันอันอยู่นานแล้ว

ใบหน้าของฉู่จวินหลุนก็ฉายแววเคร่งเครียดออกมาเช่นกัน

ฉู่อันเจ๋อโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ฮ่องเต้สุนัขพรรค์นี้เหตุใดจึงกัดพวกเขาไม่ปล่อยเสียที

หานซื่อเห็นทุกคนต่างสงบจิตสงบใจลงได้บ้างแล้ว จึงได้ลุกยืนขึ้น แจ้งกำหนดการลงเขา

เนื่องด้วยภูเขาลูกนี้ค่อนข้างสูงชัน เส้นทางลงเขาจึงลำบากตามไปด้วย

คนทั้งกลุ่มเดินกันอยู่หนึ่งชั่วยามกว่า จึงลงจากเขาได้สำเร็จ

ทหารรักษาพระองค์ทุกนายต่างมองไปรอบทิศอย่างระแวดระวัง

ในขณะที่ทั้งกลุ่มมาถึงหน้าประตูเมืองอินเป่ยนี้เอง ทันใดนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็กรูล้อมกันเข้ามาจากทั้งสี่ทิศ

ในมือพวกนั้นถือดาบ ไม่พูดจาแม้สักคำก็ตรงเข้าฟาดฟันใส่คนของจวนเยียนอ๋อง

เหล่าคนในครอบครัวที่ไม่รู้สถานการณ์อันใด ต่างก็ตื่นตกใจร้องเสียงดังลั่น เกาะกลุ่มกอดกันกลม

เหล่าทหารรักษาพระองค์ได้เตรียมใจไว้ก่อนแล้ว พวกเขาจึงไม่ได้จับกลุ่มกันยืนนิ่งดูดาย

แต่กลับชักดาบข้างเอวออกมา เริ่มเปิดศึกกับคนกลุ่มนั้น

เจี่ยนอันอันนับดูแล้ว คนกลุ่มนี้มีอย่างน้อยสี่สิบคน

ดูท่านางจะต้องเสียเข็มเงินอาบยาพิษไปอีกหน่อยแล้ว

เจี่ยนอันอันคุ้มครองอยู่ด้านหน้าของฮูหยินใหญ่และฮูหยินรอง