บทที่ 87

นายทหารนามว่าเฉินหย่งเหนียนผู้นี้ ปีนั้นยังเป็นลูกสมุนของเซิ่งฟาง ได้รับความช่วยเหลือและชี้แนะจากเซิ่งฟางไปก็ไม่น้อย

ทว่านึกไม่ถึงว่าหลังเกิดเหตุสังหารหมู่ จะทำให้เซิ่งฟางกลายมาเป็นนักโทษ

หากไม่ใช่เพราะคนของเยียนอ๋องเข้าช่วยจนเขาลี้รอดมาได้

เกรงว่าเขาในตอนนี้คงกลายเป็นวิญญาณไปนานแล้ว

แต่สิ่งที่เซิ่งฟางคิดไม่ถึงก็คือ ในตอนนี้เขากลับมาแล้ว ทว่าเฉินหย่งเหนียนกลับไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาอีกต่อไป

เซิ่งฟางกุมกระบี่ในมือไว้แน่น ชี้ไปยังนายทหารบนหอประตูเมืองพลางพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว “เฉินหย่งเหนียน เจ้าตั้งตารอเถอะ รอข้าเข้าไปยังเมืองอินเป่ยได้เมื่อไหร่ เจ้าศพไม่สวยแน่”

เฉินหย่งเหนียนหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ไม่ได้เห็นเซิ่งฟางในสายตาสักนิด

เจี่ยนอันอันปราดมองเฉินหย่งเหนียน ในใจก็เกิดแผนการณ์ขึ้นมา

เวลานี้เอง หนึ่งในมือสังหารก็ได้มาถึงด้านหลังของฉู่จวินสิงแล้ว

ปลายดาบกำลังจะแทงเข้าที่ร่างของฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงรับรู้ได้ถึงเจตนาฆ่า จึงรีบเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง ดาบเล่มนั้นจึงแทงเข้าที่พื้นแทน

มือสังหารเห็นว่าฉู่จวินสิงบาดเจ็บสาหัส ไม่อยู่ในสภาพจะเอาคืนได้ ก็ยิ่งกำเริบเสิบสานยิ่งขึ้น

เป็นเวลาที่เขาจะแทงไปที่ฉู่จวินสิงอีกครั้ง เซิ่งฟางที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ

เขายกกระบี่ในมือขึ้น ขวางไปที่มือสังหารคนนั้น

เนื่องจากกระบี่ในมือของเซิ่งฟางเป็นกระบี่ล้ำค่าแสนคมกริบ ฟันเหล็กได้ราวกับฟันโคลน

เพียงได้ยินเสียง ‘เคร้ง’ ดังขึ้น กระบี่ในมือของมือสังหารก็พลันถูกฟันออกเป็นสองท่อน

ขณะที่มือสังหารกำลังตะลึงงัน แขนของเขาก็ถูกกระบี่ฟันเข้า โลหิตหลั่งไหลออกมาฉับพลัน

มือสังหารถอยหลังไปสองสามสามก้าว มือที่ถือกระบี่เอาไว้กำลังสั่นไหวอย่างไม่อาจห้าม

หยาดโลหิตไหลลงมาตามท่อนแขนของเขา จนถึงครึ่งของกระบี่

เซิ่งฟางไม่ได้ให้โอกาสอีกฝ่ายได้พักหายใจ

เขาสาวเท้ายาวๆ พุ่งไปข้างหน้า ยกกระบี่ในมือขึ้นแทงเข้าที่คู่ต่อสู้อีกครั้ง

ทั้งสองต่างโรมรันเข้าด้วยกัน

มือสังหารคนนั้นถือกระบี่ที่ถูกฟันจนหักครึ่ง