บทที่ 88

หานซื่อไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงพยักหน้าให้กับฉู่จวินสิง

เจี่ยนอันอันยังไม่ค่อยเข้าใจนัก ว่าเหตุใดฉู่จวินจึงสิงต้องไว้ชีวิตเขาคนนั้น?

ขณะที่เจี่ยนอันอันกำลังสงสัย นางก็ได้ยินเซิ่งฟางร้องเสียงหลง “เขา...เขาคือคนที่ช่วยข้าไว้เมื่อตอนนั้นไม่ใช่เรอะ!”

เจี่ยนอันอันมองไปยังเซิ่งฟาง ก็พบว่าใบหน้าของเขาค่อยๆ ฉายแววประหลาดใจ

แม้เจี่ยนอันอันจะไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรแน่ แต่นางก็พอจะรู้สึกได้รางๆ ว่าคนผู้นี้ดูท่าจะเป็นประโยชน์กับพวกเขา

ไม่นานคนกลุ่มนั้นก็บาดเจ็บล้มตายกันระเนระนาด เหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังดันทุรังต่อต้าน

หานซื่อและทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ ล้วนไม่ได้โจมตีคนใบหน้ามีแผลเป็นคนนั้น

แม้พวกเขาจะมีข้อสงสัยในใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังปฏิบัติตามคำสั่งของฉู่จวินสิง

ไม่นานมือสังหารที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนต่างก็ถูกเหล่าทหารรักษาพระองค์ฆ่าตาย

ส่วนที่ถูกแทงจนบาดเจ็บ ก็นับว่าสูญเสียความสามารถในการสู้ไปแล้ว

พวกเขานอนกองอยู่กับพื้น แววตาโหดเหี้ยมมองมายังพวกของฉู่จวินสิง

เหล่าทหารรักษาพระองค์ไม่ได้ให้พวกเขาได้มีลมหายใจอยู่ต่อ ต่างยกกระบี่ดาบเดียวจ้วงแทงคนทั้งหมด

บัดนี้เหลือเพียงคนใบหน้ามีแผลเป็นอยู่ผู้เดียวแล้ว

เขาถูกเหล่าทหารรักษาพระองค์ใช้คมกระบี่จ่อบนลำคอ คุมตัวพาไปยังเบื้องหน้าของฉู่จวินสิง

ฉู่จวินสิงนั่งหลังตรง พลางเอ่ยกับเขาคนนั้น “เหยียนเซ่าเว่ย[1] ไม่เจอกันเสียนาน”

ชายที่ถูกเรียกว่าเหยียนเซ่าเว่ย ตอกกลับฉู่จวินสิงด้วยความเย้ยหยันดูแคลน “ไม่ต้องมากความ จะฆ่าแกงแล่เนื้อเถือหนังอย่างไร ก็เอาที่เจ้าสบายใจ”

ความรู้สึกของเซิ่งฟางตื่นตัวขึ้นมาอยู่บ้าง เขานึกขึ้นได้แล้วว่าเหยียนเซ่าเว่ยคนนี้เป็นลูกสมุนของฉู่จวินสิง

ตอนที่เขาถูกฉู่ชางเหยียนจับคุมขังอยู่ในค่ายทหาร ก็เป็นเหยียนเซ่าเว่ยคนนี้ที่ปล่อยเขาออกมา

เซิ่งฟางมีถ้อยคำขอบคุณอัดแน่นอยู่เต็มเปี่ยม แต่ล้วนไม่อาจเอ่ยออกมาได้ในตอนนี้

อย่างไรที่นี่ก็ยังมีทหารรักษาพระองค์อยู่ เขาเองก็ไม่อยากให้ทหารรักษาพระองค์ล่วงรู้ว่าเหยียนเซ่าเว่ยคนนี้เป็นน้องของฉู่จวินสิง

หานซื่อเอ่ยถามฉู่จวินสิง “คนผู้นี้ ท่านคิดจะจัดการอย่างไร?”

ฉู่จวินสิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “หากหัวหน้าหานไม่ว่าอะไร ข้าอยากพาตัวเขาเข้าไปในเมืองอินเป่ยด้วย”

เรียวคิ้วของหานซื่อขมวดยก ไม่เข้าใจว่าฉู่จวินสิงหมายความว่าอย่างไรกันแน่