บทที่ 89

เซิ่งฟางได้ยินประโยคนี้ก็โกรธจัด ยกกระบี่ในมือขึ้นหมายแทงเข้าใส่เฉินหย่งเหนียน

ทหารหน้าประตูเมืองดูสถานการณ์แล้ว ต่างรีบยกเอาอาวุธในมือขึ้นคุ้มกันข้างหน้าของเฉินหย่งเหนียน

“หยุดอยู่ตรงนั้น หากเจ้ากล้าเข้ามาอีกก้าว ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

เซิ่งฟางโกรธจนทั้งร่างสั่นเทา คนที่ตอนนั้นเขาเคยให้ความเอ็นดู บัดนี้กลับปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเขม่นใส่กัน เจี่ยนอันอันก็สาวเท้าก้าวเข้ามา

นางเอ่ยกับเซิ่งฟาง “ท่านเจ้าเมืองเซิ่งไม่ต้องรีบร้อนใจไป เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเถิด”

เซิ่งฟางมองไปยังเฉินหย่งเหนียนระคนหยามหยัน ก่อนถอยห่างออกมา

เฉินหย่งเหนียนเมื่อเห็นเจี่ยนอันอันเข้ามา เขาก็กล่าวอย่างดูแคลน “แล้วเจ้าเป็นใครอีก ช่างบังอาจกล้ามาช่วยพูดแทนเขา!”

ใบหน้าของเจี่ยนอันอันปรากฏความเย้ยหยันในเสี้ยวรอยยิ้ม

นางไม่ได้พูดสิ่งใด ทว่ากลับนำสร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งออกมาจากมิติ ด้านบนสลักไพลินสีฟ้าเป็นจี้ห้อย

เฉินหย่งเหนียนไม่เข้าใจว่าเจี่ยนอันอันคิดจะทำสิ่งใดกันแน่ เห็นแค่นางหยิบเอาสร้อยคอเส้นหนึ่งขึ้นมากวัดแกว่งไปมาเพียงเท่านั้น

เฉินหย่งเหนียนรู้สึกแต่เพียงว่าเบื้องหน้าราวกับฟ้าดินสับหมุน

ครั้นตระหนักได้ถึงสถานการณ์เลวร้าย เกิดนึกอยากขยับกาย

ทว่าในวินาทีต่อมาก็พลันหมดสิ้นสติสัมปชัญญะไป ได้แต่ยืนเหม่อลอยอยู่เช่นเดิม

รวมถึงทหารเหล่านั้น ต่างก็ล้วนยืนเหม่อลอยอยู่เช่นนั้นไม่ต่างกัน อีกทั้งอาวุธในมือยังปล่อยทิ้งเสียสิ้น

เจี่ยนอันอันดีดนิ้วไปทางคนพวกนั้น ปากพร่ำพูด “ถอยไปทางนั้นให้หมด”

นายทหารพวกนั้นและเฉิงหย่งเหนียน ต่างก็ถอยไปอีกทางหนึ่งด้วยแววตาเหม่อลอย

เหลือไว้ซึ่งเส้นทางสายหนึ่งให้ทุกคนได้เดิน

เจี่ยนอันอันหันกลับมาเอ่ยกับฉู่จวินสิงและคนในครอบครัว “ทุกคนเข้าไปก่อนเถิด เรื่องทางนี้ให้ข้าจัดการเอง”

คนในครอบครัวของฉู่จวินสิงต่างคาดไม่ถึง ว่าพลทหารเหล่านี้และเฉินหย่งเหนียนจะเชื่อฟังคำพูดของเจี่ยนอันอันถึงเพียงนี้

ต่างสบสายตากัน ค่อยๆ เดินเข้าไปยังเมืองอินเป่ย