บทที่ 90

“ยารักษาบาดแผลหลายขวดนี้ พวกเจ้าเก็บไว้ใช้ระหว่างทางเถิด” เจี่ยนอันอันหยิบเอายารักษาบาดแผลจำนวนหนึ่งออกมาจากมิติ

หานซื่อรับยารักษาบาดแผลมา ประสานมือคารวะเจี่ยนอันอัน “ขอบคุณคุณหนูใหญ่เจี่ยนยิ่งนัก”

ทหารรักษาพระองค์หลายนายที่ได้รับบาดเจ็บ ต่างก็พากันประสานมือคารวะ แสดงคำขอบคุณอย่างล้นหลาม

รอจนทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นจากไปแล้ว เจี่ยนอันอันจึงเดินมาถึงหน้ารถม้า

ในเมื่อหานซื่อไม่ต้องการนำเสบียงอาหารพวกนี้ไปด้วย นางก็ยินดีนำรถม้ากลับเข้าเมืองอินเป่ย

เหล่าครอบครัวของฉู่จวินสิงที่ยืนออกันอยู่ในเมือง เมื่อเห็นเจี่ยนอันอันเดินเข้ามา ก็มีบ่าวรับใช้เข้ารับช่วงต่อภาระกุมบังเหียนรถม้า

ฮูหยินใหญ่ตรงเข้ามาหา เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล “อันอัน นายทหารพวกนั้นจะทำอย่างไรดีเล่า? หากพวกเขารู้ว่าพวกเราให้ท่านเจ้าเมืองเซิ่งเข้ามาด้วย จะต้องคอยตามรังควานพวกเราเป็นแน่ เจ้าว่าเรื่องนี้ควรทำอย่างไรดี?”

เจี่ยนอันอันตบเบาๆ บนแขนของฮูหยินใหญ่ หัวเราะน้อยๆ พลางตอบ “ฮูหยินใหญ่วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีวิธีของข้า”

เจี่ยนอันอันจัดแจงให้ทุกคนรออยู่ในเมืองไปก่อน ส่วนนางกลับมาหาพลทหารพวกนั้นอีกครั้ง

ก่อนเอ่ยพูดกับนายทหารเหล่านั้น “พวกเจ้าจงกลับไปยังหอประตูเมือง ลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ให้หมด”

พลทหารเหล่านั้นค่อยๆ กลับไปยังหอประตูเมืองอย่างเชื่อฟัง

เจี่ยนอันอันเอ่ยกับเฉินหย่งเหนียน “เจ้ามากับข้า”

เฉินหย่งเหนียนเดินตามหลังเจี่ยนอันอันอย่างเหม่อลอย เข้าสู่เมืองอินเป่ย

รอจนคนทั้งสองเข้ามาแล้ว ก็มีนายทหารเข้ามาปิดประตูเมืองที่หนาและหนัก

เจี่ยนอันอันถามเฉิงหย่งเหนียน “ในเมืองยังมีเรือนหลังไหนไร้คนอาศัยหรือไม่?”

เฉินหย่งเหนียนเอ่ยตอบด้วยดวงตาแข็งค้าง “ที่หมู่บ้านชิงสุ่ยห่างจากที่นี่ไกลโข มีเรือนอยู่หลังหนึ่งไร้คนอาศัย”

“เจ้ารีบพาพวกเราไปเดี๋ยวนี้เลย” เจี่ยนอันอันพูดพลางผลักเฉินหย่งเหนียนไปอีกแรง

เฉินหย่งเหนียนพยักหน้ารับ เดินนำมาอยู่ยังด้านหน้าสุด

เมื่อเซิ่งฟางได้ยินชื่อของหมู่บ้านชิงสุ่ย ในใจก็เกิดต่อต้านขึ้นมาระลอกหนึ่ง

ที่แห่งนั้นเป็นสถานที่ที่ยากจนข้นแค้นที่สุดของเมืองอินเป่ย

ชาวบ้านต่างใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก