บทที่ 91

ชายชราผู้นั้นเอื้อมมือมาดึงแขนเสื้อของเฉินหย่งเหนียนเมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดไม่จา

“หย่งเหนียน เจ้าเป็นอะไรไป พูดอะไรบ้างสิ!”

ครั้นเห็นว่าเฉินหย่งเหนียนยังคงปิดปากเงียบดังเดิม ชายชราก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา

เฉินหย่งเหนียนเป็นคนที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก ในฐานะคนหมู่บ้านชิงสุ่ย เขาสุภาพกับชาวบ้านที่นี่มาก

แต่หลังจากกลายเป็นทหารของเมืองอินเป่ย เขาก็ไม่ค่อยกลับมาที่หมู่บ้านชิงสุ่ยอีก

วันนี้กลับมาก็ไม่พูดไม่จาสักคำ ซ้ำยังพาคนมาเยอะขนาดนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่ชายชราเห็นเฉินหย่งเหนียนเป็นแบบนี้

เจี่ยนอันอันเห็นชายชราเริ่มร้อนใจก็ช่วยสะกิดเฉินหย่งเหนียน

“บอกไปสิ บอกไปว่าพวกข้าเป็นผู้ใด”

หลังจากถูกเจี่ยนอันอันสะกิด เฉินหย่งเหนียนราวกับได้รับคำสั่งอย่างไรอย่างนั้น เขาเอ่ยว่า

“ท่านปู่เฉิน คนพวกนี้คือเยียนอ๋องและครอบครัวของเขา พวกเขาถูกเนรเทศมายังเมืองอินเป่ยตามคำสั่งของฮ่องเต้ ข้าจำได้ว่าหมู่บ้านชิงสุ่ยของเรามีเรือนที่ไม่มีผู้อาศัยอยู่ ด้วยเหตุนี้จึงพาพวกเขามา”

ครั้นได้ยินว่าคนเหล่านี้ถูกเนรเทศมาที่นี่ตามคำสั่งของฮ่องเต้

ชายชราก็ใช้ดวงตาขาวขุ่นของตัวเองจ้องมองไปที่ครอบครัวของฉู่จวินสิง

เวลานี้ชาวบ้านคนอื่นๆ ในหมู่บ้านชิงสุ่ยก็เริ่มเข้ามามุงดูแล้วเช่นกัน

เจี่ยนอันอันสังเกตเห็นว่าที่นี่มีคนไม่มากนัก

มีเพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น

แต่ละคนสวมเสื้อผ้าเก่าขาด บ้างก็สวมเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยรอยปะ

ฉู่จวินสิงซึ่งนิ่งเงียบมาโดยตลอดยอมเอ่ยปากพูดก็ตอนนี้เอง

“ผู้น้อยเคยเป็นเยียนอ๋องแห่งแคว้นไท่ยวน บัดนี้ถูกเนรเทศมาอยู่ที่นี่ หวังว่าจะได้รับความกรุณาจากทุกท่าน”

คำพูดของฉู่จวินสิงสุภาพมาก ไม่มีการยกตนเหนือผู้อื่นแม้แต่น้อย

ทว่าชาวบ้านเหล่านี้กลับมีสีหน้าไม่ต้อนรับเมื่อฟังจบ