บทที่ 92

หลังจากที่ท่านปู่เฉินใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะจัดหาที่พักให้พวกเขาก่อนค่อยว่ากัน

“ถ้าเช่นนั้น พวกเจ้าก็ตามข้ามาเถิด”

ท่านปู่เฉินพูดแล้วก็พาครอบครัวของฉู่จวินสิงเดินไปทางบ้านที่ไม่มีคนอยู่หลังนั้น

ทว่าคำพูดของท่านปู่เฉินกลับได้รับการคัดค้านอย่างรุนแรงจากชาวบ้านคนอื่นๆ

หญิงสาวผิวซีดตัวผอมนางนั้นวิ่งมาบังหน้าท่านปู่เฉินและขวางทางทุกคนไว้

“ท่านปู่เฉิน ท่านจะให้พวกเขาอยู่ที่หมู่บ้านชิงสุ่ยของเราไม่ได้”

บุรุษที่จำเซิ่งฟางได้ผู้นั้นก็ร้องคัดค้านเช่นกัน

“ใช่แล้วท่านปู่เฉิน พวกเขาเป็นผู้ใดมาจากไหนก็ไม่รู้ จะให้อยู่ที่นี่ไม่ได้”

ชาวบ้านคนอื่นร้องเสียงดัง ต้องการขับไล่ครอบครัวของฉู่จวินสิงออกจากหมู่บ้าน

ท่านปู่เฉินลำบากใจเช่นกัน

ด้านหนึ่งก็เป็นผู้ถูกเนรเทศโดยราชโองการของฮ่องเต้ อีกด้านก็เป็นชาวบ้านในหมู่บ้าน

ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน เขาไม่อยากล่วงเกินฝ่ายใดทั้งนั้น

ในตอนนี้เอง เฉินหย่งเหนียนที่นิ่งทื่อมาโดยตลอดก็พูดขึ้นว่า

“ท่านปู่รีบพาพวกเขาไปที่บ้านหลังนั้นเถิด นี่เป็นราชโองการจากฮ่องเต้ พวกเราไม่อาจขัดขืน”

คำพูดของเฉินหย่งเหนียนทำให้ชาวบ้านพวกนั้นเงียบเสียงทันที

แม้พวกเขาจะไม่ชอบที่คนนอกพวกนี้มาที่หมู่บ้านชิงสุ่ย ทว่าพวกเขากลับเชื่อฟังคำของเฉินหย่งเหนียนดีมาก

เพราะสำหรับเมืองอินเป่ยในตอนนี้ เฉินหย่งเหนียนคือผู้มีอำนาจตัดสินใจทุกอย่าง

นอกจากนี้ เขาก็เติบโตมาในหมู่บ้านชิงสุ่ย บรรดาชาวบ้านต่างมีความสุขที่เขาได้เป็นทหาร

ถือได้ว่าเขานำเกียรติยศมาสู่หมู่บ้านชิงสุ่ย

ท่านปู่เฉินถอนหายใจ แล้วเดินนำไปด้านหน้าโดยไม่ได้สนใจการขัดขวางของพวกชาวบ้านอีก

ชาวบ้านที่ขวางทางพากันมองไปที่เฉิงหย่งเหนียน

พวกเขาไม่กล้าขัดคำสั่งของเฉินหย่งเหนียน สุดท้ายก็ต้องยอมหลีกทางให้

บรรดาชาวบ้านต่างก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับเฉินหย่งเหนียน แต่บอกไม่ถูกเช่นกันว่าผิดปกติอย่างไร